Rankiem zawijamy do Pakse - nieduzego miasteczka na poludniu Laosu. Wychodzimy z autobusu, uderza nas zbierajacy sie juz do glownego ataku upal, zaczynamy poszukiwania hostelu i podobnie jak w Vientien jest problem - wszystko albo zajete, albo bardzo drogie. Po pol godzinie snucia sie z plecakami trafiamy do guest-house'a, ale w stylu bardziej hotelowym - jest czysto i elegancko. Bez wiekszych nadziei pytamy o pokoje trzyosobowe - zaspany recepcjonista pokazuje nam kartke, na ktorej wypisane sa ceny: pokoj jednoosobowy - 220 tys. kipow (jezuuu), dwuosobowy - 200 tys. kipow (chlopaki, wychodzimy!), ponizej cos naskrobane po laotansku i obok dopisana cena 90 tys. kipow (okolo 9 euro). Pytamy o te opcje, okazuje sie ze jest to cena za pokoj 3-osobowy! Niepewni czy dobrze to zrozumielismy, pytamy po kilka razy, za kazdym razem recepjonista z pasja potwierdza, tak - to za pokoj 3 osobowy, tak, to cena za caly pokoj, tak, moze nam pokazac pokoj. Nieco zaniepokojeni (bo co to za cena? W Vientien nie moglismy za to dwojki wynajac... Pewnie tam straszy, albo laza karaluchy wielkie jak konie pociagowe) idziemy na gore i szok - czysty, duzy pokoj z wysokim sufitem, wlasciwie niemal apartament, 3 lozka, klimatyzacja (!!! Za klime kazdy hostel doliczal przynajmniej 10-20 tys), TV, wielki balkon z widoczkiem na ulice. Jedyna wada jest fakt, ze nie ma w pokoju toalety i prysznica,. lazienka jest wspolna dla pietra, co oznacza ze bedziemy ja wspoldzielic z lokatorami z 2 pozostalych pokojow - zaden problem. Dobra, niezaleznie od ukrytych robali albo sytuacji rodem z filmu "Hostel", bierzemy ten pokoj - widac trafilismy jak "szostke" w lotto, co najwyzej bedziemy sie martwic w nocy.
Rozpakowujemy sie, prysznic dla odswiezenia i idziemy w miasto, po drodze kupujemy na dzien nastepny bilety do Stung Treng w Kambodzy - potem informacja turystyczna, chcemy wiedziec co warto zobaczyc w okolicy, tak zeby dobrze ustawic sobie plan - mamy tu tylko 1 dzien. W samym Pakse do zobaczenia nie ma doslownie nic, ale w okolicy troszke atrakcji - na wschodzie i polnocy nieduze wsie i wodospady, na poludniu, okolo 40 km od miasta - ruiny Wat Phou, cos w rodzaju Angkor Wat w miniaturze. Wybieramy ruiny, pytanie jak tam sie dostac - pomyslelismy o skuterach, ale jedna proba jazdy zakonczona niepowodzeniem (bez bicia przyznam, zaden z nas nigdy nie jezdzil na skuterze) przekonala nas, ze jesli pojdziemy w to na zasadzie "plywaj albo ton" (tak to wyglada jesli chce sie jezdzic w kraju azjatyckim - tu nie ma taryfy ulgowej), to nasza podroz skonczy sie przedwczesnie, gdy ktorys z nas (lub wszyscy trzej) wyladuje w szpitalu. Szukamy tuk-tuka, trafiamy na wesolego Laotanczyka, ktory z pasja targuje sie w kwestii calodziennego wykorzystania jego maszyny - chce 350 tys. kipow, wiec sporo kasy, stargowujemy sie do 270 tys, ale Luei (tak sie przedstawil nasz kierowca) zastrzega, ze bedzie bral innych pasazerow jesli sie trafia i rozliczal sie z nimi osobno. Coz, lubimy towarzystwo, tuk-tuk Lueiego to wlasciwie mini-pickup, wiec miejsca sporo - zgadzamy sie i ruszamy w trase. Naszym warunkiem w ramach umowy z Leuiem jest trasa z prawej strony Mekongu i przeprawa przez rzeke barka - stad dosc wysoka cena, barka kosztuje 40 tys. kipow w jedna strone, cena przeprawy jest wliczona w nasza zaplate dla Luei'go. Do Wat Phou jest jeszcze droga z lewej strony rzeki, na ktora mozna wjechac mostem w Pakse, ale slyszelismy ze to zwykla szosa i wlasciwie nie ma tam nic ciekawego po drodze...
Dojezdzamy do rzeki, a nasze nastroje poprawiaja sie z minuty na minute - pogoda jest przepiekna, slonce, czyste niebo, odswiezajacy powiew od rzeki, w dodatku widoki sa po prostu niesamowite - blekitne niebo z bialymi oblokami, zielone gory i rzeka o brazowo-zlotej barwie, cos jakbym ogladal Natonal Geographics na zywo ;-)) Ladujemy sie na barke gdzie stoi juz pare polciezarowek, a lodz stopniowo wypelnia sie ludzmi - robotnicy w drelichach, handlarki jedzeniem w charakterystycznych, stozkowatych kapeluszach, matki z dziecmi, a nawet sympatyczny mnich w pomaranczowej szacie, nonszalancko palacy papierosa (chowa go szybko za plecami gdy podchodze z aparatem) w cieniu jednego z wozow... ;-)
Łódź odbija od brzegu, ja sie laduje na dach jednego z wozow porobic zdjecia - nie mam duzo czasu, bo cala przeprawa trwa najwyzej kwadrans, tak ze po krotkiej chwili jestesmy juz na drugim brzegu rzeki i musimy szybko opuscic barke - na brzegu czeka juz kolejna grupa klientow... :-)
Kontynuujemy nasza podroz do Wat Phu w wiekszym towarzystwie - do naszej grupy dolaczylo dwoch starszych mezczyzn - jeden z RPA, wygladajacy jak dystyngowany dzentelmen-podroznik, brakowalo mu tylko korkowego kapelusza. Drugi - to emerytowany nauczyciel z Francji w trakcie sentymentalnej podrozy po miejscach w ktorych kiedys mieszkal i pracowal - 40 lat temu uczyl francuskiego w Pakse.
Przejezdzamy przez cicha, spokojna wioske, gdy nagle z malych uliczek zaczynaja wyjezdzac dzieciaki na rowerach i skuterach, poubierane w szkolne mundurki (chyba trafilismy na godzine chwile przed rozpoczeciem dnia szkolnego), prawie kazde trzyma w reku kolorowa parasolke jako ochrone przed sloncem - najpierw jest ich tylko kilkoro, potem z kolejnych uliczek wyjezdza ich coraz wiecej i wiecej, jada w malych grupkach jedna za druga, tworzac niesamowity, kolorowy waz - mijamy ich dosc szybko, ale Luei zwalnia od razu, gdy slyszy nasze okrzyki - Alfonso i ja koniecznie chcemy zrobic zdjecia, pstrykamy jedno po drugim, dzieciaki smieja sie bo wygladamy zapewne jakbysmy zobaczyli ladowanie obcych, ale z drugiej strony zaden z nas nie mogl uwierzyc, ze takie przesympatyczne, kolorowe widoki sa tu czyms zupelnie normalnym, ze ludzie zyja tutaj wedlug nieskomplikowanych, niezmiennych zasad - ze jedyne, co sie zmienia, to budynki w miescie oraz to, ze wszyscy maja telefony komorkowe - jak wyjasnil nam nasz francuski towarzysz.Po okolo 30 minutach jazdy docieramy do Wat Phu - ruiny swiatyni polozone sa na kilku wysokosciach porosnietej dzungla gory - oglada sie je stopniowo posuwajac sie w gore, az do momentu gdy skaly blokuja mozliwosc wspiecia sie wyzej. Na najnizszym poziomie, skapanym w palacych promieniach slonca znajduje sie najwieksza grupa ruin - potezne bloki, w duzej mierze porozkladane i pooznaczane do pozniejszej rekonstrukcji, pozbawione dachow budowle, ozdobione dziwnymi symbolami i mozaikami.
Wyzej widac droge do poteznych schodow - z jednej i z drugiej strony stoja nieduze, kamienne slupy, przypominajace nieco ustawione "do góry nogami" kręgle - troszke jakby ktoś przygotował tor do gry dla olbrzymów ;-))
Wchodzimy po schodach na wyższe poziomy - mijamy wielki posag stojacego Buddy, przystrojony kolorowymi materialami i kwiatami, chroniony przed sloncem za pomoca parasola, kolejny widok przypomina scene z filmu fantasy - kamienne schody w objeciach drzew, obrastajacych korzeniami kamienne bloki, na szczycie schodow drzewa zaginaja konary w rodzaj tunelu, co powoduje wrazenie, ze przekracza sie brame do innego swiata :-) Na koncu sciezki czeka niewielka, kamienna swiatynia - wlasciwie ruiny, ale to miejsce wyraznie wciaz jest nie tylko celem dla turystow, ale i miejscem kultu. Przed przystrojonym kwiatami oltarzem siedzi mnich ubrany w pomaranczowa szate i prowadzi rozmowe ze starszym mezczyzna. Przyznaje, ze zawsze fascynowalo mnie to, w jaki sposob buddyjscy mnisi odnosza sie do ludzi przychodzacych do nich ze swoimi problemami - rozmowa przypomina bardziej spokojna, rzeczowa psychoanalize niz dyskusje pomiedzy kaplanem a parafianinem.Robimy pare zdjec ze skarpy na ktorej stoi swiatynia - ponizej rozposciera sie majestatyczna rownina, calkowite przeciwienstwo gorzystego krajobrazu, do ktorego przyzwyczailismy sie na polnocy Laosu. Czas tu szybko plynie - nawet sie nie spostrzeglismy, gdy juz musielismy obracac do Pakse. Leui obiecal nam jeszcze jedna atrakcje - wizyte na laotanskim targu. Jesli komus wydaje sie, ze to nic takiego, to dopowiem, ze nie chodzilo nam o miejsce do ktorego moga przyjsc turysci, a raczej takie, ktore jest tylko dla tubylcow :-)
W drodze mijamy pola ryzowe - zatrzymujemy sie na chwile zeby zrobic zdjecia rolnikom, ktorzy pracuja na polach, uzywajac jedynie wlasnych rak i sierpow - przez chwile poczulismy sie jakbysmy podrozowali w czasie; uswiadomilem sobie, ze przez cala podroz przez Laos nigdy nie widzialem traktorow czy kombajnow, tylko woly i pracujacych ludzi...
Po przeprawie przez rzeke zjezdzamy z glownej drogi i zatrzymujemy sie przy niewielkiej wiosce - nieopodal prowizorycznie urzadzonego "parkingu" dla skuterow widac spory plac, ktorego centralna czesc stanowia zadaszone, stloczone ciasno stoiska (jak pozniej sie okazalo - byla to sekcja "miesna"), a dookola na krzeselkach, drewnianych podestach, lub po prostu na ziemi siedza sprzedawcy wlasciwie wszystkiego co mozna spozyc (jesli ma sie odpowiednio mocny zoladek). Bylo tam wszystko co wyrasta z ziemi, pelza po niej, biega, plywa w wodzie i lata w powietrzu - nie to, zebym nabral apetytu, ale zastanawialem sie, jak ci ludzie przyprawiaja zuki jelonki albo dziwne, kosmicznie wygladajace robale w chitynowych, szaroburych skorupach... W sekcji miesnej rozejrzalem sie szybko w poszukiwaniu czegos, co laotanczykom sluzy za lodowki i tu suprajs - nie ma lodowek ;-) Mieso wielkimi kawalami porozkladane jest na drewnianych ladach, czuc smrod krwi i slychac brzeczenie much, dla ktorych jedyna przeszkoda sa sprzedawczynie, odganiajace je od miesa wlasnorecznie wykonanymi "lapkami" - patykami z siateczka na koncu. Ten widok sprawil, ze powaznie zastanowilismy sie skad pochodzi mieso do naszych posilkow w Pakse... ;-)
Wracamy do miasta, po drodze zegnamy naszego francuskiego towarzysza, gosc z RPA wysiada w Pakse - szybkie fotki pamiatkowe i zegnamy sympatycznego tuk-tukarza :-)
Wieczorem gramy capoeire, przy okazji uszkadzajac nieco sciane w pokoju, potem krotki kurs po miescie, ale - podobnie jak w Vientien - niewiele sie tu dzieje, jest sennie i spokojnie - ogolnie najwiekszym szokiem wieczornym byl 10-centymetrowy karaluch pod prysznicem, ale nie sadze zeby byl on jeden powodem niskiej ceny za pokoj ;-))
Jutro Kambodza, ostatni etap naszej podrozy przez Azje Poludniowo-Wschodnia... Dobranoc :-)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz