Podroz do Azji - Laos - Vientien

22.11.2010

Nad ranem docieramy do Vientian - dworzec autobusowy jest pod miastem, bierzemy tuk-tuka i po okolo 20 minutach jestesmy w najsenniejszej stolicy na naszej planecie ;-)) Vientian jest spore jak na Laos, choc na to nie wyglada, nie ma jakiegos okreslonego "centrum", za takowe uchodza chyba okolice fontanny Nam Phou, aczkolwiek ja bym przyznal owe miano raczej rejonowi w ktorym znajduje sie zbudowany jeszcze przez Francuzow luk triumfalny. Ponad godzine szukamy hostelu - jest albo ekstremalnie drogo, albo wszystko pozajmowane - udaje nam sie znalezc tylko dwuosobowy pokoj za 140 tys kipow (okolo 60 zlotych), ale wlascicielka hostelu przymknie oko na trzecia osobe w pokoju - tak czy siak jeden z nas musi spac na podlodze. Ogolnie jak na miejsce przez wszystkie przewodniki okreslane jako potwornie nudne (co moim zdaniem oznacza ze raczej malo komu tu sie chce fatygowac), hostele i hotele Vientian sa wprost oblezone przez turystow.W jednym z hosteli zalatwiamy sobie bilety na tzw. sleeping bus do Pakse - bus odjezdza we wtorek wieczorem, wiec mamy wlasciwie pelne 2 dni na zwiedzanie.

Robimy sobie przechadzke po miescie - znalezlismy bar ze wzglednie smacznym jedzeniem, posiedzielismy w kafejkach, poszlismy tez do fryzjera, ktory byl Vietnamczykiem zamieszkalym w Laosie, mowil biegle w 5 jezykach (w tym po francusku) i prowadzil swoj maly zaklad z rozmachem i stylem godnym Vidal Sasoon.

Trafilismy pod szkole podstawowa - wszyscy uczniowie wygladali jak radzieccy pionierzy, biale koszulki, czerwone chusty, podobnie jak dzieci w Tajlandii - chetnie pozuja do zdjec, smieja sie i rozrabiaja  :-) To chyba najfajniejsze zdjecia tego dnia, zwlaszcza ze Wat ktory odwiedzilismy byl zastawiony stanowiskami dla robotnikow i ciezko bylo zlapac jakis rozsadny kadr...

 Samo miasto nie budzi jakichs specjalnych emocji -  spokojne, wszedzie wisza flagi Laosu oraz czerwone, z zoltym sierpem i mlotem. Pare watow, sporo malych sklepikow, bary z laotanskim jedzeniem. W Laosie rzadzi partia komunistyczna, co widac zarowno po wystroju miast jak i po programach telewizyjnych ktore obejrzelismy w Vientian - parady wojskowe, prezenterzy ubrani w mundury, troszke jak kombinacja TVP za stanu wojennego i programow z Korei Polnocnej. Jest to jednoczesnie troszke przerazajace jak i zabawne, egzotyczne i znajome ;-)

Z popoludnia idziemy obejrzec zachod slonca (ktory, podobnie jak obecnie w Polsce - zaczyna sie w okolicach godziny 16.30-17) na swiezo budowany nadrzeczny deptak - Mekong tworzy tu pewnego rodzaju rozlewisko, a widok, pomimo industrialnej panoramy jest nawet calkiem ladny. W dali widac samotnie stojacy obodaj najwyzszy budynek w miescie, najwyzej 15-pietrowy, przypuszczalnie hotel, przychodzi tu sporo ludzi wieczorem, nie przejmujac sie duszacym pylem wzbudzanym przez ciezarowki dowozace tu materialy budowlane. Robimy kilkanascie zdjec i wybieramy sie w planowany na wieczor obchod barow. I tu pewne rozczarowanie - poza paroma malo ciekawymi "falangowymi" lokalami nie znalezlismy wlasciwie nic, chyba ze liczyc typowe laotanskie bary z jedzeniem na mysl o ktorym moj zoladek wystosowywal noty protestacyjne. Jakby nie dosc, ze nie bylo gdzie porzadnie sie napic, to jedyny lokal ktory mozliwie wygladal, okazal sie chyba czyms w rodzaju burdelu. Pisze "chyba" bo za cholere zaden z nas nie mogl zakumac o co w tym wszystkim chodzi. Wyobrazcie sobie tylko lokal wygladajacy na zwykly coctail-bar - szklana fasada, w srodku wysokie foteliki przy barze, jeden klient w wieku podeszlym, blekitno-czerwone oswietlenie, wizualizacje ze starych azjatyckich filmow i reklam na scianach. Wyglada znosnie, nie? Wchodzimy, siadamy przy barze i dostrzegamy, ze za nim, oprocz barmanki, stoi kilkanascie mlodych dziewczyn (absolutnie normalnie ubranych - zadne tam gole cycki i tylki) ktore po prostu sie na nas patrza, niektore sie usmiechaja, niektore nie. Barmanka podala wygrzane reczniczki do wytarcia rak ( nie wiem po co - ze niby mielismy jesc sushi, albo cos? ;-) ), wytarlem lapska, barmanka pochwalila ze mam ladne dlonie, zamowilem piwo. I dalej nic - panuje cisza, panny sie patrza, wszyscy dookola wyraznie czegos od nas oczekuja, saczymy piwko coraz czesciej zerkajac na dwoch ochroniarzy z tylu i powoli planujac droge ucieczki. Probowalem wydusic z barmanki jakakolwiek informacje o tym lokalu (na gorze bylo jeszcze cos w rodzaju vip lounge, ale obawialismy sie wpakowac w jeszcze bardziej dziwaczny klimat), niestety ze wzgledu na jej fatalny angielski dowiedzialem sie tylko ze mozna tam wejsc i cos zamowic (drinka? dziewczyne?). Zwinelismy sie zanim dostalismy jakiejs paranoi od tego miejsca ;-))

Uderzylismy do nieduzego, "falangowego" baru, pare piw, przyczepil sie do nas jakis Polak w srednim wieku i przez kwadrans snul opowiesci ze swoich wypadow do Laosu, szybko sie zwinelismy i postanowilismy pojsc spac wczesniej, ale nasza uwage przykuly dziwne glosy i muzyka dochodzace z ulicy.

Wychodzimy na balkon i widzimy procesje ludzi z bebnami, swieczkami i dziwnymi "pienieznymi drzewkami" (cos w rodzaju konstrukcji obwieszonych kopiami banknotow 1000-kipowych). Wzielismy aparaty i wyszlismy robic zdjecia - okazalo sie, ze trafilismy akurat na 450 "urodziny" Vientien :-)) Cala impreza skumulowala sie w okolicy Wat Ong Teu, jednej z wiekszych swiatyn w miescie. Bylo troszke odpustowo - mnostwo jedzenia do kupienia (zupy laotanskie, smazony ryz na patykach, kuleczki wieprzowe oraz mase roznych, trudnych do zidentyfikowania potraw - niestety wszystko pachnialo tak, ze zoladek zaczynal gwaltownie protestowac), zabawy polegajace na zbijaniu balonikow (nie mam pojecia co bylo do wygrania - zdawalo sie ze ludzie bawia sie przednio samym rzucaniem lotkami), amulety do kupienia od mnichow itp itd. Pokrecilismy sie w okolicy przez okolo 2h, ale zaczynalo sie robic coraz tlumniej i coraz ciasniej - wiec uznalismy ze juz pora zakonczyc wieczor, zwlaszcza ze rano mielismy w planach "morning market" - miejscowy duzy targ.
Przegrana "w marynarza" spowodowala ze ja dzis spie na podlodze. Damn.

23.11.2010

Wczesna pobudka, jazda tuk-tukiem na targ - kasa topnieje w tempie astronomicznym, miejscowi tuk-tukarze to chyba najbogatsi ludzie w Laosie, ew. musza sie mafii oplacac. Dojezdzamy do targowiska i tu lekkie rozczarowanie - na zewnatrz sa tylko budy z zarciem (wspomnialem juz ze laotanskie jedzienie pachnie nieszczegolnie - taki kwasno-ostry zapach, jak cos takiego sie wciagnie do nosa przed sniadaniem, traci sie apetyt), reszta targowiska jest hali, przypominajacej nieco Hale Mirowska w Warszawie. Spodziewalismy sie przynajmniej czegos w rodzaju uroczego bazaru z Luang Prabang, dostalismy laotanski shopping-mall. Wloczymy sie tam przez okolo godzine, kupuje jakis scyzoryk z wbudowanymi kombinerkami, nie wiem po co, plus figurke buddy (wyglada na stara, ale moze to byc efekt zabiegu czesto stosowanego przez miejscowych - figurki macza sie w specjalnych substancjach, lub tez, co jest nieco zabawne - roztworze jogurtu - bakterie "pracuja" przez pewien czas tworzac zawiesiny, ktore tworza optyczny efekt uplywu lat) - chyba tylko po to, zeby miec jakas ladna pamiatke z Laosu.

Urywamy sie z marketu i jedziemy do Parku Buddy, okolo 20 km za miasto - jest to kompleks w ktorym zgromadzonych jest kilkadziesiat rzezb wyobrazajacych Budde lub jego inkarnacje, jak rowniez bogow z wierzen hinduskich. Wynajmujemy malego pseudo-tuktuka - cos w rodzaju niewielkiego pick-up'a. Park malo ciekawy - mamy kiepskie swiatlo do robienia zdjec, jest wrecz niewyobrazalnie goraco, co powoduje ze po godzinie ogladania posagow dosc bez ladu i skladu porozrzucanych na powierzchni tysiaca metrow kwadratowych mamy po prostu dosc. W powrotnej drodze zabieramy 2 dziewczyny z Polski, ktore urwaly sie z roboty w Irlandii zeby zrobic sobie parotygodniowa wycieczke po Azji. Odstawiamy je w centrum i na piechote wracamy do hostelu.
Pakujemy sie i idziemy pare ulic dalej do hotelu spod ktorego mamy transport na dworzec autobusowy. Transport sie spoznia, w dodatku jak juz jedziemy, po drodze zabieramy paru kolejnych turystow, sa masakryczne korki i zaczynamy sie obawiac ze nie wyrobimy sie na autobus. Na szczescie docieramy na czas - czeka juz "sleeping bus", mamy do dyspozycji niewielkie (teoretycznie 2-osobowe) kuszetki sypialne, ktore moga pomiescic na spokojnie 2 Laotanczykow, ledwo 1.5 Europejczyka lub nie moga pomiescic Amerykanina. Bedzie klopot, zwlaszcza ze wypadlo mi spac obok rowniez niemalego Wojtka, mam wrazenie ze bedzie jak w opowiesciach mojego dziadka z zeslania na Syberie, tylko cieplej ;-) Poznajemy naszych kompanow w niedoli - dziewczyny z Niemiec i Wloch, chlopakow z Chin i Korei, sympatyczne towarzystwo, jemy dim-sum i gadamy dopoki w autobusie nie gasnie swiatlo.
Czas spac :-)