Podroz do Azji - Laos - Vientien

22.11.2010

Nad ranem docieramy do Vientian - dworzec autobusowy jest pod miastem, bierzemy tuk-tuka i po okolo 20 minutach jestesmy w najsenniejszej stolicy na naszej planecie ;-)) Vientian jest spore jak na Laos, choc na to nie wyglada, nie ma jakiegos okreslonego "centrum", za takowe uchodza chyba okolice fontanny Nam Phou, aczkolwiek ja bym przyznal owe miano raczej rejonowi w ktorym znajduje sie zbudowany jeszcze przez Francuzow luk triumfalny. Ponad godzine szukamy hostelu - jest albo ekstremalnie drogo, albo wszystko pozajmowane - udaje nam sie znalezc tylko dwuosobowy pokoj za 140 tys kipow (okolo 60 zlotych), ale wlascicielka hostelu przymknie oko na trzecia osobe w pokoju - tak czy siak jeden z nas musi spac na podlodze. Ogolnie jak na miejsce przez wszystkie przewodniki okreslane jako potwornie nudne (co moim zdaniem oznacza ze raczej malo komu tu sie chce fatygowac), hostele i hotele Vientian sa wprost oblezone przez turystow.W jednym z hosteli zalatwiamy sobie bilety na tzw. sleeping bus do Pakse - bus odjezdza we wtorek wieczorem, wiec mamy wlasciwie pelne 2 dni na zwiedzanie.

Robimy sobie przechadzke po miescie - znalezlismy bar ze wzglednie smacznym jedzeniem, posiedzielismy w kafejkach, poszlismy tez do fryzjera, ktory byl Vietnamczykiem zamieszkalym w Laosie, mowil biegle w 5 jezykach (w tym po francusku) i prowadzil swoj maly zaklad z rozmachem i stylem godnym Vidal Sasoon.

Trafilismy pod szkole podstawowa - wszyscy uczniowie wygladali jak radzieccy pionierzy, biale koszulki, czerwone chusty, podobnie jak dzieci w Tajlandii - chetnie pozuja do zdjec, smieja sie i rozrabiaja  :-) To chyba najfajniejsze zdjecia tego dnia, zwlaszcza ze Wat ktory odwiedzilismy byl zastawiony stanowiskami dla robotnikow i ciezko bylo zlapac jakis rozsadny kadr...

 Samo miasto nie budzi jakichs specjalnych emocji -  spokojne, wszedzie wisza flagi Laosu oraz czerwone, z zoltym sierpem i mlotem. Pare watow, sporo malych sklepikow, bary z laotanskim jedzeniem. W Laosie rzadzi partia komunistyczna, co widac zarowno po wystroju miast jak i po programach telewizyjnych ktore obejrzelismy w Vientian - parady wojskowe, prezenterzy ubrani w mundury, troszke jak kombinacja TVP za stanu wojennego i programow z Korei Polnocnej. Jest to jednoczesnie troszke przerazajace jak i zabawne, egzotyczne i znajome ;-)

Z popoludnia idziemy obejrzec zachod slonca (ktory, podobnie jak obecnie w Polsce - zaczyna sie w okolicach godziny 16.30-17) na swiezo budowany nadrzeczny deptak - Mekong tworzy tu pewnego rodzaju rozlewisko, a widok, pomimo industrialnej panoramy jest nawet calkiem ladny. W dali widac samotnie stojacy obodaj najwyzszy budynek w miescie, najwyzej 15-pietrowy, przypuszczalnie hotel, przychodzi tu sporo ludzi wieczorem, nie przejmujac sie duszacym pylem wzbudzanym przez ciezarowki dowozace tu materialy budowlane. Robimy kilkanascie zdjec i wybieramy sie w planowany na wieczor obchod barow. I tu pewne rozczarowanie - poza paroma malo ciekawymi "falangowymi" lokalami nie znalezlismy wlasciwie nic, chyba ze liczyc typowe laotanskie bary z jedzeniem na mysl o ktorym moj zoladek wystosowywal noty protestacyjne. Jakby nie dosc, ze nie bylo gdzie porzadnie sie napic, to jedyny lokal ktory mozliwie wygladal, okazal sie chyba czyms w rodzaju burdelu. Pisze "chyba" bo za cholere zaden z nas nie mogl zakumac o co w tym wszystkim chodzi. Wyobrazcie sobie tylko lokal wygladajacy na zwykly coctail-bar - szklana fasada, w srodku wysokie foteliki przy barze, jeden klient w wieku podeszlym, blekitno-czerwone oswietlenie, wizualizacje ze starych azjatyckich filmow i reklam na scianach. Wyglada znosnie, nie? Wchodzimy, siadamy przy barze i dostrzegamy, ze za nim, oprocz barmanki, stoi kilkanascie mlodych dziewczyn (absolutnie normalnie ubranych - zadne tam gole cycki i tylki) ktore po prostu sie na nas patrza, niektore sie usmiechaja, niektore nie. Barmanka podala wygrzane reczniczki do wytarcia rak ( nie wiem po co - ze niby mielismy jesc sushi, albo cos? ;-) ), wytarlem lapska, barmanka pochwalila ze mam ladne dlonie, zamowilem piwo. I dalej nic - panuje cisza, panny sie patrza, wszyscy dookola wyraznie czegos od nas oczekuja, saczymy piwko coraz czesciej zerkajac na dwoch ochroniarzy z tylu i powoli planujac droge ucieczki. Probowalem wydusic z barmanki jakakolwiek informacje o tym lokalu (na gorze bylo jeszcze cos w rodzaju vip lounge, ale obawialismy sie wpakowac w jeszcze bardziej dziwaczny klimat), niestety ze wzgledu na jej fatalny angielski dowiedzialem sie tylko ze mozna tam wejsc i cos zamowic (drinka? dziewczyne?). Zwinelismy sie zanim dostalismy jakiejs paranoi od tego miejsca ;-))

Uderzylismy do nieduzego, "falangowego" baru, pare piw, przyczepil sie do nas jakis Polak w srednim wieku i przez kwadrans snul opowiesci ze swoich wypadow do Laosu, szybko sie zwinelismy i postanowilismy pojsc spac wczesniej, ale nasza uwage przykuly dziwne glosy i muzyka dochodzace z ulicy.

Wychodzimy na balkon i widzimy procesje ludzi z bebnami, swieczkami i dziwnymi "pienieznymi drzewkami" (cos w rodzaju konstrukcji obwieszonych kopiami banknotow 1000-kipowych). Wzielismy aparaty i wyszlismy robic zdjecia - okazalo sie, ze trafilismy akurat na 450 "urodziny" Vientien :-)) Cala impreza skumulowala sie w okolicy Wat Ong Teu, jednej z wiekszych swiatyn w miescie. Bylo troszke odpustowo - mnostwo jedzenia do kupienia (zupy laotanskie, smazony ryz na patykach, kuleczki wieprzowe oraz mase roznych, trudnych do zidentyfikowania potraw - niestety wszystko pachnialo tak, ze zoladek zaczynal gwaltownie protestowac), zabawy polegajace na zbijaniu balonikow (nie mam pojecia co bylo do wygrania - zdawalo sie ze ludzie bawia sie przednio samym rzucaniem lotkami), amulety do kupienia od mnichow itp itd. Pokrecilismy sie w okolicy przez okolo 2h, ale zaczynalo sie robic coraz tlumniej i coraz ciasniej - wiec uznalismy ze juz pora zakonczyc wieczor, zwlaszcza ze rano mielismy w planach "morning market" - miejscowy duzy targ.
Przegrana "w marynarza" spowodowala ze ja dzis spie na podlodze. Damn.

23.11.2010

Wczesna pobudka, jazda tuk-tukiem na targ - kasa topnieje w tempie astronomicznym, miejscowi tuk-tukarze to chyba najbogatsi ludzie w Laosie, ew. musza sie mafii oplacac. Dojezdzamy do targowiska i tu lekkie rozczarowanie - na zewnatrz sa tylko budy z zarciem (wspomnialem juz ze laotanskie jedzienie pachnie nieszczegolnie - taki kwasno-ostry zapach, jak cos takiego sie wciagnie do nosa przed sniadaniem, traci sie apetyt), reszta targowiska jest hali, przypominajacej nieco Hale Mirowska w Warszawie. Spodziewalismy sie przynajmniej czegos w rodzaju uroczego bazaru z Luang Prabang, dostalismy laotanski shopping-mall. Wloczymy sie tam przez okolo godzine, kupuje jakis scyzoryk z wbudowanymi kombinerkami, nie wiem po co, plus figurke buddy (wyglada na stara, ale moze to byc efekt zabiegu czesto stosowanego przez miejscowych - figurki macza sie w specjalnych substancjach, lub tez, co jest nieco zabawne - roztworze jogurtu - bakterie "pracuja" przez pewien czas tworzac zawiesiny, ktore tworza optyczny efekt uplywu lat) - chyba tylko po to, zeby miec jakas ladna pamiatke z Laosu.

Urywamy sie z marketu i jedziemy do Parku Buddy, okolo 20 km za miasto - jest to kompleks w ktorym zgromadzonych jest kilkadziesiat rzezb wyobrazajacych Budde lub jego inkarnacje, jak rowniez bogow z wierzen hinduskich. Wynajmujemy malego pseudo-tuktuka - cos w rodzaju niewielkiego pick-up'a. Park malo ciekawy - mamy kiepskie swiatlo do robienia zdjec, jest wrecz niewyobrazalnie goraco, co powoduje ze po godzinie ogladania posagow dosc bez ladu i skladu porozrzucanych na powierzchni tysiaca metrow kwadratowych mamy po prostu dosc. W powrotnej drodze zabieramy 2 dziewczyny z Polski, ktore urwaly sie z roboty w Irlandii zeby zrobic sobie parotygodniowa wycieczke po Azji. Odstawiamy je w centrum i na piechote wracamy do hostelu.
Pakujemy sie i idziemy pare ulic dalej do hotelu spod ktorego mamy transport na dworzec autobusowy. Transport sie spoznia, w dodatku jak juz jedziemy, po drodze zabieramy paru kolejnych turystow, sa masakryczne korki i zaczynamy sie obawiac ze nie wyrobimy sie na autobus. Na szczescie docieramy na czas - czeka juz "sleeping bus", mamy do dyspozycji niewielkie (teoretycznie 2-osobowe) kuszetki sypialne, ktore moga pomiescic na spokojnie 2 Laotanczykow, ledwo 1.5 Europejczyka lub nie moga pomiescic Amerykanina. Bedzie klopot, zwlaszcza ze wypadlo mi spac obok rowniez niemalego Wojtka, mam wrazenie ze bedzie jak w opowiesciach mojego dziadka z zeslania na Syberie, tylko cieplej ;-) Poznajemy naszych kompanow w niedoli - dziewczyny z Niemiec i Wloch, chlopakow z Chin i Korei, sympatyczne towarzystwo, jemy dim-sum i gadamy dopoki w autobusie nie gasnie swiatlo.
Czas spac :-)

Podroz do Azji - Laos - Pakbeng - Luang Prabang

20.10.2010

Wstajemy z ranka, ja czuje sie jak mlody bog - nic nie boli, zadnej goraczki, dodatkowego animuszu dodaje fakt, ze przeszla obawa ze zlapalem cos powaznego - a w srodku dzungli lekarza raczej nie uswiadczysz ;-))
Zasuwamy na sniadanie, ktore spozywamy w miejscowym barze w towarzystwie Nok - slicznej Laotanki, poznalismy ja wczorajszego wieczora - ja tylko przelotnie, ale Alfonso i Wojtek spotkali ja pozniej w Hive Barze na imprezie. Godzine pozniej siedzimy juz na lodzi - przed nami 9 godzin na Mekongu, zanim dotrzemy do Luang Prabang.  Tym razem nie mamy miejsc z przodu - wszystkie zajete przez turystow, ktorzy zapakowali sie na lodz przed nami. Ladujemy sie zatem na tyl - za przedzial kuchenny, do malutkiej klitki na rufie - na szczescie tyl jest otwarty, wiec mozna siedziec w milym przewiewie i podziwiac widoki - moim zdaniem duzo fajniej niz z przodu, tylko Alfonso narzeka, ze ludzie beda tu palic, etc. etc. Za to mamy towarzystwo kurczakow miotajacych sie w ciasnych pudlach i zywych wciaz zolwi wystawiajacych leniwie glowy z dziurawego worka - przypuszczalnie tego samego wieczora beda juz zupa w ktoryms z hoteli w Luang Prabang...

Do naszego przedzialu laduje sie grupa bagpackerow, klasyczna kolorowa gromadka, dredy, znoszone spodnie, tylko 2 osoby wygladaja jakby holdowali zasadzie "Travelling and a fashion show" ;-) Poznajemy ludzi z Belgii, Irlandii, Anglii, Francji, Hiszpanii i USA - jest trawka kupiona w Pakbeng, Beerlao po 10 tys. kipow za sztuke, cala podroz schodzi milo i przyjemnie na paleniu, piciu i gadkach "o dupie Maryni" ;-) Widoki z lodzi pasuja do chilloutowego nastroju - porosniete dzungla gory, male wioski z bambusowymi chatami, rybacy w lodziach zarzucajacy sieci, czasem umorusane dzieciaki machajace do nas z brzegu, lub wprost przeciwnie - uciekajace i kryjace sie za skalami ;-) Przeplywamy tez obok czegos, co wyglada jak wiezienie zbudowane na skraju dzungli - wysokie mury, wiezyczki straznicze, ogolnie wolalbym sie tam nie znalezc, ucieczka stamtad moglaby byc trudniejsza od ucieczki z Alcatraz - z jednej strony przepasc i zdradliwy nurt Mekongu, z drugiej sciana dzungli, gdzie wszystko co sie porusza z mila checia by cie zjadlo na sniadanie ;-)))
Jestem pod duzym wrazeniem zdolnosci kapitana lodzi - co chwila okraza skaly, omija mielizny, zwalnia lub przyspiesza w zaleznosci od aktualnych warunkow na rzece - nie jestem juz specjalnie zaskoczony smiertelnymi wypadkami podczas podrozy tzw. speed boats. Czesc turystow chcac sobie skrocic podroz rzeka do Luang Prabang, a jednoczesnie dostac mocny zastrzyk adrenaliny, placa podwojna cene za rajd na lodziach motorowych - taka maszyna do celu dociera w okolo 7 godzin, zabiera okolo 6 osob, ktore sa scisniete i zabezpieczone specjalnymi pasami i kaskami. Problem w tym, ze splyw po Mekongu to niejebajka i czesto te lodzie zderzaja sie ze skalami lub przeszkodami pod woda, na przyklad powalonymi drzewami  czy pokladami piachu i kamieni, tworzacych specyficzne mielizny - slyszalem, ze ponoc w Tajlandii, gdzie owe lodzie sa bardzo popularne, jest specjalny urzad zajmujacy sie tylko i wylacznie sprawami wypadkow smiertelnych na speed boats... :-/

Do celu docieramy z wieczora - jak zwykle masa naganiaczy w porcie, proponuja pokoje z klima, wifi, telewizja (tv w Laosie to niezla beka - ale o tym pozniej) - tym razem to twarde sztuki, pokoje sa drogie (160 tys. kipow, czyli okolo 65 zlotych za pokoj dla 3 osob) i nie daje sie stargowac nizej mimo ze mowimy, ze nie chcemy ani wifi, ani cieplej wody, tv tez nie - a zamiast klimy wystarczy wiatrak... Luang Prabang to miasto bardzo zorientowane pod wygodnych turystow - jest czysto i porzadnie, przestronne hotele, sporo barow i restauracji i drogo - nawet bardzo drogo (oczywiscie mowimy tu o drozyznie azjatyckiej - w Europie pobyt w hotelu za 50 czy 60 zeta za dobe to prawdziwa gratka). Jest to rowniez najladniejsze miasto w tym kraju - w kolonialnym stylu, z uroczymi domami, kojarzacymi mi sie nieco z azjatycka wersja przedmiesc San Francisco.
Postanawiamy poszukac pokoju na wlasna reke - zajmuje nam to prawie godzine, ale wreszcie znajdujemy nieduzy guest-house z pokojem za rozsadna cene.
Wieczorem idziemy cos zjesc, poznajemy zabawna pare z Kanady, dziewczyna ma pochodzenie orientalne i ma typowy dla Azjatek nieco infantylny styl, gadamy przy malo apetycznym posilku - same jakies dziwne warzywa i mieso nieokreslonego pochodzenia, chlopaki zamawiaja tez rybe, ktora wyglada jakby ja zameczono na smierc. Zaczynam tesknic za kuchnia tajska i wogole wyglada na to ze chyba bede poscil do konca podrozy po Laosie.

Za to picie pierwsza klasa - niezle Beerlao, flagowy produkt Laosu, mozna tez kupic wodke na zmijach lub skorpionach (bardzo mocna, cos jak 70-procentowe nalewki na aronii, robione przez mojego ojca, plus troszke sie trzeba przemoc zeby to wypic, jak sie widzi wezowe zwloki w butelce), popularne sa sofdrinki na swiezych owocach - mozna wybrac sobie odpowiednia mieszanke do zmiksowania z lodem i odrobina cukru - cos takiego stawia na nogi po najgorszej imprezie i niesamowicie poprawia humor :-))) Odwiedzamy miejscowy night-market, okreg Xieng Dong w ktorym znajduje sie Luang Prabang slynie z wyrobow wlokienniczych - na malutkich stoiskach mozna miedzy innymi dostac przepiekne szale i chusty - w sam raz na prezent :-)
Wieczorem wracamy do pokoju i postanawiamy nastepnego dnia zwiedzic miasto za dnia i zorientowac sie czy wyniesc sie do Vientien czy jeszcze troszke zostac. Sa tez plany zlapania lotu bezposrednio do Pakse - chociaz wtedy wlasciwie ominelibysmy caly Laos, Pakse to nieduze miasto okolo 100 km od granicy z Kambodza, za to sporo sie tam dzieje - sa wodospady i ruiny swiatyn. Zobaczymy jutro :-)

21.11.2010

Pobudka z rana i w miasto. Najpierw sniadanie w eleganckiej restauracji nad bajorkiem (za staw ciezko to bylo uznac), mnie pech nie opuszcza - moje danie ktore w karcie wygladalo na atrakcyjne (slimaki po laotansku) w rzeczywistoscia jest czyms co przypomina troszke potrawy z filmu eXistenZ, smakuje rowniez nieszczegolnie, zmarnowane 30 tysiecy kipow, bo nie jestem w stanie tego przelknac. Za to zamowione przez Wojtka pedy bambusa w panierce wygladaja i smakuja wybornie - chyba nastepnym razem poradze sie go, zanim na cokolwiek sie zdecyduje...
Bierzemy kurs na lotnisko - jestesmy nieco rozczarowani Luang Prabang, wiec uznajemy ze skupimy sie na podrozy po Kambodzy i do Pakse polecimy samolotem. Na lotnisku niespodzianka - wszystkie loty do Pakse do konca biezacego tygodnia sa zarezerwowane, mozemy poleciec do Vientien za 160$ lub do Bangkoku za 370$, masakra. Jedziemy na dworzec autobusowy - sa autobusy do Vientien za okolo 100 tys. kipow za osobe, lepszy rydz niz nic, stamtad mozemy zlapac polaczenie do Pakse, przy okazji zwiedzimy stolice Laosu. Kupujemy bilety na nocny autobus odjezdzajacy tego samego dnia - mamy pare godzin zeby polazic po miescie i zobaczyc zachod slonca ze wzgorza Pohsi.
Po drodze decydujemy sie na masaz "laotanski", ktory jest raczej malo udana podrobka masazu tajskiego - bez rewelacji, ale troszke sie odprezylem - za 30 tys. kipow na osobe (okolo 12 zlotych) mozna sobie cos takiego fundnac.

Podczas spaceru po miescie zaczynamy troszke zalowac pospiesznej decyzji o wyjezdzie z Luang Prabang - trafiamy do jednej ze starszych dzielnic miasta, przesliczne, nieduze domy, dobre swiatlo do fotografii, zaczyna byc fajnie, nawet pomimo zaru lejacego sie z nieba. Odwiedzamy jeden z watow w miescie, ogladamy mnichow grajacych na bebnach (duzy beben i mniejsze, przypominajace troszke talerze sa w kazdym wacie), robimy troszke zdjec, potem wynajmujemy tuk-tuka i jedziemy na wzgorze Pohsi - na szczycie tego wzgorza znajduje sie malenki wat oraz rozposciera sie wspanialy widok na Luang Prabang - dostepny dla kazdego, ktory zdecyduje sie pokonac prawie 400 stromych schodkow prowadzacych na szczyt ;-)

Na szczycie juz sporo turystow, zwlaszcza od strony poteznej skarpy, z ktorej widac zachodzace za gorami slonce, jest scisk jak na promocji w Tesco, zamiast podziwiac zachod trzeba sie wyklocac z ubranymi w przepocone hawajskie koszule i klapki "falangami" - troszke to sie mija z celem, wiec robimy pare fotek (na szczescie znalezlismy sobie niezle miejsca, w dodatku widok "bez zachodu" byl dla wiekszosci turystow malo interesujacy, zupelnie nieslusznie, ale lepiej dla nas) i zwijamy sie na autobus. Czeka nas cala noc podrozy trasa przez dzungle do Vientien :-)
Ruszamy poznym wieczorem, trasa prowadzi przez dosc rozrywkowe Van Vieng - nawet bym chetnie sie tam zatrzymal, ale czasu malo, w dodatku Wojtek i Alfonso nalegaja na Vientien - jak sie jest w stadzie, idzie sie za stadem, mowi sie trudno, next time ;-)
Po drodze widoki wrecz nieziemskie - kreta (wlasciwie to sklada sie glownie z zakretow) droga wzdluz gor, potezne, porosniete dzungla doliny i gory, jedna za druga, ciagnace sie po horyzont, oswietlone przez pelnie ksiezyca. Te nocne pejzaze zapieraja dech w piersiach i jednoczesnie budza cos w rodzaju grozy - podejrzewam ze w ciagu dnia widok jest nieco "lagodniejszy", ale w nocy efekt jest naprawde potezny. Przez okno widac krawedz drogi, i gwaltowny spadek kilkadziesiat metrow w dol, co jakis czas mijamy malutkie wioski z rozchwianymi chatynkami na palach, a poza tym widac tylko dzungle po jednej i gory po drugiej stronie - tylko strony sie zmieniaja w zaleznosci od tego po ktorej stronie gory aktualnie jestesmy. Powazny niepokoj powoduje sama trasa - autobus bez przerwy skreca to w jedna to w druga strone, droga jest bardzo waska, kierowca za kazdym razem gdy widzi swiatla zza zakretu, daje sygnal klaksonem, zeby drugi pojazd zwolnil i nie spowodowal katastrofy. Syszelismy rowniez, ze kierowcy autobusow w Laosie czesto prowadza po 10-15 godzin bez przerwy, potem klada sie spac na godzine albo dwie i znow siadaja za kolko - co oznacza, ze sa zazwyczaj polprzytomni i czesto dochodzi do wypadkow i awarii. Komplet hardkorow dopelnial fakt, ze Azjaci najwyrazniej maja slabe zoladki - byc moze sa przyzwyczajeni do skuterow i motocykli a nie do jazdy autobusem, w dodatku o tabletkach na chorobe lokomocyjna nikt tutaj nie slyszal - wiec litania dziwnych odglosow zaczela sie jakies 20 minut po wyruszeniu z Luang Prabang i nie ustawala prawie do konca jazdy. Dzieki Buddzie za klimatyzacje, torby plastikowe i kilka przerw w czasie drogi. Mam pomysl na biznes w Laosie - budka z aviomarinem przy kazdym dworcu autobusowym, wysoki zysk w milionach kipow gwarantowany :-)))

Podroz do Azji - Tajlandia - Chiang Mai - Huay Xai - Pakbeng

17.11.2010

Wstajemy z poznego ranka, bo trzeba bylo nieco odsapnac po popijawie z poprzedniej nocy, prysznic, capoeira (zaczyna sie to juz u nas robic tradycja), potem w miasto na Khao Soi - wreszcie udaje nam sie to kupic w Chiang Mai, niestety nie tak smaczne jak Bangkoku, ale to i tak caly czas kulinarne number 1 dla nas :-))

Nastepnie wypad w miasto na robienie zdjec - przez pewien czas robimy zdjecia wspolnie, ale Alfonso i Wojtek zacieli sie na maksa na palingach, a mnie to juz znudzilo - wiec ruszylem poszukac jakiejs inspiracji. Waty juz troszke mnie znudzily, zreszta mialem juz cala paczke fotek z roznych swiatyn, wiec podszedlem pod szkole -  tajskie dzieciaki sa przesympatyczne,  chetnie pozuja do portretow, smiejac sie z "farangow" (czy raczej "falangow", bo dla Azjatow "r" i "l" to ten sam dzwiek - slowo ktorym okreslaja cudzoziemcow) - ogolnie zysk jest dla obu stron, one maja kupe smiechu, ja mam fajne zdjecia :-))
Zrobilem troszke fotek tajskim skautom, uczennicom i uczniom w mundurkach (w Tajlandii dzieciaki nosza liliowe koszule, w kolorze podobnym do koloru galowych mundurow wojskowych), potem poszedlem w strone Wat Chiang Man, najwiekszej Swiatyni w Chiang Mai, obejrzalem trening orkiestry bebniarskiej grajacej w poblizu, potem dotarli do mnie Alfonso i Wojtek, w grupie poszlismy zwiedzac swiatynie. W Wat Chiang Man ciekawostki - trafilismy na ceremonie buddyjska, ich "msze" sa dosc krotkie, trwaja okolo 15 minut, skladaja sie glownie ze spiewnej recytacji mantr. Niedaleko glownego posagu byl zestaw mniejszych, przedstawiajacych (jak sadze) zmarlych mnichow "wyzszego stopnia" (z tego co sie dowiedzialem - Waty nie maja "przeorow", nikt nimi nie rzadzi, maja jedynie mnichow od "spraw organizacyjnych" - hierarchie mnichow okreslaja kolory szat, a i tak kazdy ma przypisane pewne zestawy obowiazkow niezalezne od "stopnia") w pozycjach medytacyjnych, a posrod nich siedzial zywy (jak mniemalismy) starzec w identycznej pozycji, bez ruchu - wydawalo mi sie niesamowite, ze potrafi tak dlugo wytrzymac bez poruszenia sie. Chwile pozniej podszedl do nas jeden z "cywilnych" pracownikow klasztoru i stwierdzil, ze jesli chcemy "temu" zrobic zdjecie, to nie powinnismy sie krepowac, ale prosi zebysmy "tego" nie dotykali. Nie za bardzo zrozumielismy o co mu chodzilo (wiekszosc Tajow slabo mowi po angielsku) co chyba zauwazyl, bo dodal "ten mnich zmarl w zeszlym roku". Z tego co nam wyjasnil, siedziala tu tylko podobizna z wosku - ale zmarly mnich zostal odtworzony tak realnie, ze nie moglismy w to uwierzyc - dlugo studiowalismy zdjecia, szukajac jakiegokolwiek znaku, ze nie byl to zywy czlowiek - wszystko wygladalo niesamowicie naturalnie, polprzymkniete oczy, pomarszczona skora, plamy watrobowe - jesli to rzeczywiscie figura woskowa, to bylo to prawdziwe arcydzielo...

Ten sam gosc zaproponowal nam zebysmy przeszli sie kawalek dalej w okolice jednego z mniejszych Watów (jego wlasciwie niewymawialna nazwe tlumaczylo sie jako "Tu wlozono mase pieniedzy") gdzie odbywaja sie wieczorne treningi gry takraw (tajska nazwa tej gry to sempak-toko, w skrocie sempak), rodzaj siatkowki w ktorej specjalna wykonana z wlokien rattanowych pilke odbija sie... nogami ;-) Wyglada to niesamowicie, gracze wykonuja prawdziwie akrobatyczne ewolucje, przebijajac pilke na druga strone boiska, silnie serwujac (nie wyobrazam sobie jak mozna takiego serwa odebrac), a nawet w skomplikowany sposob scinajac pilke za pomoca piruetow w powietrzu. Ciezko jest uwierzyc, ze nikt sobie nie robi krzywdy w czasie tej gry, gracze sa w roznym wieku i roznej postury (z reguly sa raczej mlodzi i szczupli, ale widzielismy tez dosc otylego gracza a jeden z najlepszych mial ponad 40 lat), calosc jest niezmiernie dynamiczna ale podobnie jak wiekszosc czynnosci u Tajow - niemal pozbawiona agresywnych elementow :-)
Przeszlismy sie jeszcze na kolacje w postaci Pat-See-Iew - smazonych klusek z wieprzowina i jajkiem, a naszym nastepnym krokiem mialy byc pokazy Muay Thai. Niestety, schrzanilismy sprawe, zamiast pokazac gosciowi z tuk-tuka ulotke o walkach, pokazalismy mu kartke z baru, ktora napisala nam wlascicielka baru dzien wczesniej. No i dostalismy sie na udawane walki, zamiast prawdziwe, zwykla pozywke dla znudzonych turystow, ze wszystkich "starc" tego wieczora tylko jedna czy dwie byly prawdziwe - reszta to byl zwykly fake. No bo jak nazwac sytuacje, w ktorej dwoch gosci tlucze sie "bez litosci" na ringu, jeden dostaje nokaut, za chwilke wstaje i z usmiechem przechodzi wsrod turystow pobierajac datki? ;-) Bylo to tak glupie, ze prawie sami chcielismy na ten ring wlezc zeby zrobilo sie chociaz odrobine brutalniej ;-))

Poza tymi dwiema prawdziwymi walkami, ktore zreszta przy calej pozniejszej grandzie pozostawily jedynie niedosyt - dobrze bawilismy sie jedynie podczas walki "na slepo" - na ringu 3 gosci w rekawicach i z zaslonietymi oczami plus sedzia - zawodnicy probuja sie trafic, sedzia stara sie uniknac trafien ;-)) Pomijajac kwestie jak strasznie glupio to wygladalo - bylo naprawde smiesznie ;-)
Ogolnie stracony wieczor, a jeszcze bardziej wkurzyl nas fakt, ze tego samego dnia na miejscowym stadionie byly prawdziwe walki Muay Thai, za te sama cene... Ech...
Powrot do hotelu, kima. Jutro Chiang Kong, a potem - Laos :-)

18-19.11.2010

Wstajemy wczesnym rankiem, bo ok 6.30 mamy wyjazd do Chiang Kong - malej miejscowosci przy wodnej granicy Tajlandii z Laosem. Wypad na dworzec, szybkie zakupy, woda, batoniki - i jestesmy w drodze, przed nami ponad 7 godzin jazdy. Niezaleznie gdzie jade, nie cierpie autobusow - po paru godzinach spedzonych nawet w klimatyzowanym pomieszczeniu czuje sie jakbym nie myl sie z tydzien, masakra. Cieszy mnie mysl ze pierwsza trase w Laosie zrobimy lodzia - to najlepszy sposob zeby dostac sie do Luang Prabang, chociaz nie najszybszy - jesli ktos sie spieszy, lepiej wziac "speed boat" - szybkie motorowki, ktore docieraja do celu w ciagu 7h, ale niestety - raz ze sa dosc niebezpieczne, dwa - przez cala droge siedzi sie skulonym, w specjalnym kasku - sorry, to nie dla mnie.

Chiang Kong to mala miescina, mozna wrecz rzec - wiocha zabita dechami, jedynym powodem dla ktorego jezdza tam turysci, to fakt ze stanowi punkt graniczny z Huay Xai, odpowiednikiem tego miejsca po laotanskiej stronie. Nie ma tam doslownie nic - ze 2 bary, pare domow. Zjedlismy szybki posilek i kupilismy bilet na lodz plynaca na druga strone Mekongu, do Huay Xai. Nieco sie pospieszylismy - z podekscytowania zapomnielismy o podstemplowaniu paszportow i mily pan oficer w mundurze Laotanskiej Armii Ludowej stwierdzil, ze musimy wrocic na strone tajlandzka, podstemplowac paszporty i znow udac sie na strone Laosu. Damn ;-) Szczescie, ze zgodzil sie zebysmy nie tragali bagazu w obie strony i nasze plecaki pozostaly pod opieka wojskowych ;-) Kupujemy kolejny bilet na lodz, szybki stempel i znow bilecik - ludzie sie z smieja z "glupich farangow", ktorzy kursuja w te i wewte po Mekongu, ale sprzedaja nam tanszy, "tajski" bilet do Huay Xai :-) O tym chyba nie wspomnialem - w Tajlandii funkcjonuje klasyczny apartheid w stylu "nasi i cala reszta" - Tajowie placa duzo mniej niz turysci - no chyba ze turysta wyglada azjatycko i mowi po tajsku ;-) Ten podzial dotyczy zreszta nie tylko cen, sa nawet osobne wejscia do zabytkow i innych miejsc turystycznych , osobne okienka na dworcach itp - wszystko po to, zeby maksymalnie ulatwic sprawe Tajom (kolejki do okienek krotsze, ceny nizsze), a turystom pokazac gdzie ich miejsce (znaczy sie w dlugiej kolejce po drozszy bilet) ;-))
Wreszcze przedostajemy sie na druga strone, zalatwiamy sprawy paszportowe i oto jestesmy w Laosie. Na dziendobry wymieniamy kase, za 80 dolarow dostaje ponad 600.000 (!) kipow, przez chwile czuje sie jak bogaty czlowiek, ale to tylko pozory - byle posilek kosztuje w Laosie srednio 10-15 tys. kipow, jak sie uda zdobyc butelke mineralnej za sume nizsza niz 2 tys. kipow, to ma sie szczescie ;-) To dla nas pewne zaskoczenie, ale Laos okazuje sie byc drozszy niz Tajlandia, w dodatku trudniej sie tu targowac - laotanczycy, jesli juz chca zejsc z ceny, schodza bardzo niewiele, najwyzej 10-15 procent (chociaz zalezy kiedy - gdy kupuje sie pamiatki na duzych targach, lub dookola jest masa konkurencji - mozna stargowac nieco wiecej).
Kupujemy bilety na "slow boat" - ta lodzia dotrzemy do Luang Prabang w 2 dni z przystankiem w Pakbeng, malej wiosce polozonej na skraju dzungli nad Mekongiem. Bierzemy guesthouse w Huay Xai, prezentuja nam zasady, ktorych mamy sie trzymac podczas podrozy po Laosie - zawsze zdejmuj buty zanim wejdziesz do kogos do domu, pytaj o pozwolenie wykonania zdjecia, nie okazuj publicznie uczuc w stosunku do innej osoby, np poprzez publiczne calowanie (jasne, trzech facetow, to rzeczywiscie nas dotyczy), nie trzymaj nog na stole, nie zazywaj dragow ani nie korzystaj z dzieciecej prostytucji... Well... Dziecmi sie nie interesujemy, reszta zasad podobna jak w Tajlandii (moze z wyjatkiem tych dragow - w Laosie sa zakazane, ale prawo pod tym wzgledem jest lagodniejsze niz w Tajlandii, gdzie za skreta mozna doslownie dostac dozywocie) - powinno byc OK :-)

Idziemy na maly obchod Huay Xai, podobnie jak w Chiang Kong nie ma tu wiele do obejrzenia z wyjatkiem uroczego watu polozonego na wzgorzu w centrum miasteczka. Udajemy sie tam wdrapujac sie w 35-stopniowym upale po wysokich schodach, musielismy ze 3 razy odpoczac zanim dotarlismy do celu. Prawie natychmiast, bez skrepowania dlubiac w nosie podchodzi do nas jeden z mnichow - mlody, moze 25-letni mezczyzna, pytajac skad jestesmy i czy mamy ochote wejsc do swiatyni. Zgadzamy sie, mnich wprowadza nas, siadamy na miejscach dla gosci - mnichowie maja miekkie poduszki, dla gosci jest nieco mniej komfortowy dywanik. Mnich prowadzi z nami uprzejma rozmowe lamanym angielskim, tlumaczy nam podstawy buddyzmu, ale i tak wiadomo ze jest to wstep do prosby o datek - mnisi mieszkajacy w takich miejscach jak Wat Chom Khao Manilat musza korzystac z kazdej nadazajacej sie okazji (czytaj - turysty ktory zamiast udac sie na odpoczynek do pokoju, pofatyguje sie na wzgorze). Za datek dostajemy puken - plecione opaski na nadgarstek w jednym z kolorow buddyzmu wraz z zyczeniami szczescia i powodzenia w Laosie, na tym audiencja sie konczy :-)
W Huay Xai zagladamy do paru sklepow i stoisk, probujemy dziwnych owocow, miedzy innymi Longkeng (tak to brzmialo), czegos przypominajacego winogrono w twardej skorce. Nastepnie kosztujemy miejscowych potraw w barach - kuchnia laotanska niestety nie dorownuje tajskiej, wlasciwie nic nie przypadlo mi do gustu.

Z wieczora wybieramy sie jeszcze raz na wzgorze, zrobic pare nocnych zdjec i obejrzec ceremonie buddyjska, potem znow do barow - Wojtek i Alfonso uparli sie zeby poprobowac jeszcze jakichs smakolykow, a ja jesc uwielbiam, wiec pomimo iz juz nie bylem glodny, a nawet czulem ze nie powinienem wiecej jesc - ze zwyklego lakomstwa zamowilem kolejne potrawy, co niestety skonczylo sie dla mnie bardzo kiepsko. Niedlugo pozniej dopadlo mnie koszmarne zatrucie pokarmowe, wysoka goraczka, dreszcze i cala noc spedzilem na kursach pomiedzy pokojem a toaleta. Pare razy zastanawialem sie, czy to przypadkiem nie koniec mojej podrozy, bo sprawa wygladala nielekko, ale rano czulem sie juz minimalnie lepiej i uchwycilem sie kurczowo nadziei, ze to moze jednak nic powaznego. Potwornie oslabiony ubralem sie, spakowalem i grupowo przetransportowani zostalismy do portu, gdzie czekala na nas lodz, spora i pojemna, mogaca przewiezc tak na okolo okolo 80-100 osob - usadowilem sie na jednym z miejsc i cala droge do Pakbeng przespalem - nie obudzilem sie nawet gdy w wodzie widac bylo krokodyle (co wzbudzilo entuzjazm wszystkich turystow na lodzi), dopiero jak wyladowalismy w Pakbeng nieco oprzytomnialem.

Po wyjsciu z lodzi jak zwykle dopadla nas masa naganiaczy, acz byla dodatkowa niespodzianka - ponad polowa z nich oferowala ziolo ;-)) Pakbeng jest odciete od swiata (w tym od laotanskiego prawa) dzungla -  co powoduje ze jest prawdziwa mekka marihuanowa (sprzedaja tam rowniez opium i inne wynalazki), mozna bezproblemowo kupic i publicznie skonsumowac, w barach podaje sie potrawy z marihuana a nawet milk-shake na ziole (tzw happy shake). Niestety, pomimo przespanego calego dnia nie mialem sily zeby korzystac z tych atrakcji, po tym jak znalezlismy pokoj do spania, po prostu walnalem sie znow spac - obudzilem sie tylko jak chlopaki przyniesli mi odrobine ryzu do zjedzenia (nie mialem sily nic wiecej w siebie wcisnac) oraz pozniej, jak wrocili z imprezy, dzielac sie wrazeniami, ktorych ja niestety zaznac szans nie mialem :-(

Podroz do Azji - Tajlandia - Bangkok - Chiang Mai

14.11.2010

Wstajemy pozno - jest juz po 12, znajdujemy chwile zeby pograc z Alfonso troche capoeiry (mocno meczace uwzgledniajac fakt ze boli nas glowa i jest potwornie goraco), zostawiamy Wojtka i idziemy ze Scottem na weekend market - ogromne targowisko, jak sama nazwa wskazuje - odbywajace sie jedynie w weekendy. Dzis przyjezdza do Scotta para couchsurferow z Polski i potrzeba dla nich materacy - Scott chce je nabyc od znajomego Taja po obnizonej cenie :-)
Docieramy na market taryfa i zaglebiamy sie wlasciwie w male miasto, zlozone z ciasnych, kolorowych uliczek, wypelnione po brzegi malymi skarbami - jedynie niewielki procent to rzeczy jakie zwykle sie widuje na bazarach - podrobki markowych spodni i tania bizuteria dla turystow, spora czesc to ciekawe i ladne rzeczy - plecione torby, figurki z jadeitu, mascie i kremy ziolowe, ziarna kawowca, misy do ryzu, recznie wyrabiana odziez i oryginalne ozdoby, amulety i naszyjniki, tysiace najrozniejszych produktow. Zaczynamy krazyc po targowisku i szybko tracimy poczucie kierunku, Scottowi jakos udaje sie trafic do sklepu prowadzonego przez starszego goscia i zaczyna negocjacje - ich przedmiotem sa ladnie wykonane materace, ktore mozna w razie potrzeby przerobic na pufy lub lezanki. Mowi, ze sprawa moze potrwac chwile i zebysmy sie przeszli po targowisku - dla pewnosci ze trafimy z powrotem, dostajemy wizytowke sklepu - byl to wlasciwy ruch, bo po 30 minutach myszkowania kompletnie sie pogubilismy i zajelo nam dobre 15 minut zeby tam wrocic i to uwzgledniajac wskazowki innych handlarzy :-))
Wracamy na Inthimada Road dwiema wyladowanymi po brzegi taryfami - Alfonso mial problemy jadac sam z tajskim kierowca - ten zatrzymal sie po drodze i zazadal wyzszej stawki niz ta wynegocjowana ze Scottem, ja z kolei mialem nieco lepiej - wkuwalem liczebniki tajskie, co potem sie swietnie przydawalo w negocjowaniu cen ;-))

Poznym popoludniem ruszamy do jednego z wiezowcow w Bangkoku zeby zrobic zdjecia panoramy miasta przy zachodzie slonca - oczywiscie nie udaje nam sie tam dotrzec na czas i zamiast tego robimy zdjecia nocne - ale za to w eleganckiej restauracji pod golym niebem, idealne miejsce na randke, mam nadzieje zabrac tam swoja dziewczyne ktoregos dnia ;-) Niestety, nie mam statywu, wiec staram sie zrobic cokolwiek nieporuszonego  - ale na dobra panorame Bangkoku mozna liczyc wlasciwie tylko z aparatu Alfonso ;-)
Wypijamy po drinku i jedziemy z powrotem w okolice Patponga - Scott polecil nam tam swietne studio masazu tajskiego.
Lokal jest w pelni profesjonalny - bardziej jak studio odnowy biologicznej. Ceny 2 razy wyzsze niz w innych miejscach, ale za to mamy gwarancje ze nie stanie sie nam krzywda (co sie okazalo nie tak do konca gwarantowane dla Alfonso) - masaz tajski to cos co przypomina nieco kombinacje ajurwedy, masazu szwedzkiego i shiatsu, ktos niewprawny moglby sprawic sporo bolu klientowi. Miejsca do masazu to wygodne lezanki oddzielone parawanami, przyciemnione swiatlo, przyjemna muzyka. Wokol czuc aromat olejku. Do masazu dostajemy luzne koszule i tzw. fisherman pants - szerokie, luzne spodnie - masazystki nie maja zadnego bezposredniego kontaktu z cialem klienta (z wyjatkiem glowy, szyi, dloni i stop). Zaczyna sie od mycia stop, nastepnie masaz nog, rak, szyi, masaz twarzy wraz z goracym okladem, nastawianie kregoslupa - ogolnie dosc fajny ale tez odrobine bolesny fun ;-) Szczegolnie dla Alfonso, bo o ile dla mnie i Wojtka cala procedura byla dosc przyjemna, to dla niego byla to podroz przez krolestwo bolu ;-)))
Po masazu idziemy w miasto na male zakupy i pare drinkow i nieco wczesniej niz zwykle wracamy do domu - kolejnego dnia Alfonso ma wypad do ambasady birmy po wize, a cala nasza trojka - wieczorem podroz do Chiang-Mai :-)

15.11.2010
Ten dzionek sponsoruje literka Z jak zwiedzanie. Komu sie nie chce o tym czytac - zaznaczylem poczatek i koniec tekstu do skipniecia ;-)
Wstajemy rano, poznajemy Michala i Maje ktorzy przyjechali do Scotta poprzedniego dnia zanim wrocilismy z miasta, zajeli pietro nad nami - podrozuja juz od paru miesiecy, Tajlandia jest ich kolejnym przystankiem w podrozy dookola swiata. Sympatyczna para- Michal od poczatku podrozy zapuszcza brode, wiec po jej dlugosci widac, ze maja juz sporo trasy za soba ;-))

-- skippy start --

Alfonso jedzie do ambasady Birmy, ja i Wojtek ruszamy zobaczyc Wat Pho (Swiatynie Lezacego Buddy) oraz Wat Phra Keo (Swiatynie Szmaragdowego Buddy), zaraz kolo ktorej jest Palac Krolewski. Wszystkie te budowle sa polozone obok siebie na olbrzymiej powierzchni, zwiedzania jest wlasciwie na caly dzien - nam musialo wystarczyc pare godzin. Wszystko jest pod kontrola strazy i wojska - zwlaszcza palac krolewski. Tu warto wspomniec - dla Tajow krol jest niemal swiety, zakazana jest wszelka, nawet najmniejsza krytyka jego osoby - ba, nawet nieumyslne "naruszenie" jego czci moze byc surowo ukarane. Wizerunek krola znajduje sie na wszystkich monetach i banknotach, wiec jesli spadnie wam na ziemie moneta - nie probujcie jej przydeptywac stopa, jak to zazwyczaj sie robi odruchowo - moze to byc odczytane jako obraza majestatu. To nie sa zarty - calkiem niedawno jakis Amerykanin dorysowal wasy na plakacie przedstawiajacym krola - zostal aresztowany i wymierzono mu kare 3 lat pozbawienia wolnosci. Jak mniemam, tajskie wiezienie to nie jest bajka, wiec zapewne koles siedzi teraz w grupowej celi z jakims milym, wytatuowanym ladyboyem przy boku, plujac sobie w brode za swoja niefrasobliwosc ;-)

Kompleks Wat Phra Keo jest niesamowity, choc w nieco odpustowym stylu - budowle, kolumny i posagi pokryte zlotem i roznokolorowymi lusterkami odbijajacymi swiatlo - wszystko oszalamia i przytlacza, zwlaszcza w ponad 35-stopniowym upale... Niestety, w przeciwienstwie do Wat Bencha ciezko tam po prostu usiasc i porozmyslac (w wiekszosci buddyjskich swiatyn, zwlaszcza tych mniejszych jest przyjemny, chwilami wrecz relaksujacy klimat - spokoj, cisza, czasem mozna trafic na ceremonie, w ktorych mnisi recytuja mantry, dzialajace niemal hipnotyzujaco) - wokol tysiace turystow, wszyscy robia zdjecia, halasuja, po paru godzinach jestesmy juz koszmarnie zmeczeni - wysilek wynagradza nam Wat Pho - ogromna budowla, ktorej wnetrze  niemal calkowicie wypelnia gigantyczny posag lekko usmiechnietego Lezacego Buddy w calosci pokryty zlotem. Niesamowity widok, ciezko sobie wyobrazic jak wiele zaangazowania i pracy dawnych artystow zostalo wlozone w postawienie czegos tak poteznego, a jednoczesnie emanujacego spokojem :-)

Do Palacu Krolewskiego nie wolno wchodzic, mozna go zobaczyc jedynie od zewnatrz, to olbrzymi kompleks budynkow o nieskazitelnie bialych scianach, dachy ze strzelistymi wiezami pokryte sa (a jakze) zlotem - ale w odroznieniu od kompleksu Wat Phra Keo oszalamia przepychem, nie swiecidelkami. Zaliczamy jeszcze muzeum, ogladamy posagi Buddy wykonane z jadeitu, jestem juz na maksa przeladowany tym wszystkim, widze tez ze Wojtek ma juz w oczach wypisana potrzebe ucieczki, w dodatku nieumyslnie kupuje chyba najdrozsze lody na tej planecie - zapomnial chyba ze nie jest w Polsce i Hagen Datz w Azji moze miec nieco inna wartosc - 6 galek tych lodow moglo calej naszej trojce oplacic 2-dniowy pobyt w Bangkoku ;-))
Spadamy w nadziei zobaczenia jeszcze Swiatyni Switu - niestety aby do niej dotrzec trzeba przeplynac rzeke Chao Phraya, nie ma juz na to czasu, za 3h mamy pakowac sie do pociagu jadacego do Chiang Mai, a jeszcze trzeba jakos wrocic do Scotta.

-- skippy end --

Chcemy sie przejechac sky trainem, zwanym BTS (Bangkok Mass Transit System) - nowoczesna szybka kolejka zbudowana w Bangkoku kilka lat temu przez Japonczykow. Pociagi poruszaja sie po torach postawionych na czyms w rodzaju pomostow gorujacych nad ulicami i budynkami - nie mialem jeszcze okazji w czyms takim podrozowac. Lapiemy taryfe do najblizszej stacji BTS, jedziemy pare stacji na przesiadke do metra - wrazenia fajne, z okien mozna podziwiac wyrastajace jak grzyby po deszczu nowoczesne wiezowce - wiele jest juz oddanych do uzytku, czesc jeszcze budowana, pomiedzy nimi mozna dojrzec budynki starego Bangkoku - obdrapane, otoczone platanina kabli, z wywieszonym praniem w oknach - kolejny dowod w jaki zabawny i plynny sposob w miescie miesza sie nowoczesne ze starym, bogate z biednym...

U Scotta pakujemy sie w pospiechu - Bee (czasem moge pisac Bi albo Bee - lepiej brzmi ten drugi zapis, bo jej imie wymawia sie dokladnie tak samo jak angielskie slowo oznaczajace pszczole) chce nam jeszcze wcisnac cos do jedzenia, ale jest tak ostre, ze nie daje rady duzo zjesc - Bee to rasowa Tajka i wychodzi z zalozenia ze jesli czyms nie mozna sie ogolic, to nie warto tego przyrzadzac ;-)))

Robimy sobie zdjecia na pozegnanie i ladujemy sie do taryfy - mamy strasznie malo czasu, a taryfa nas nie zawiezie do samego dworca - sa godziny szczytu (wlasciwie to sa caly czas - Bangkok uspokaja sie nieco dopiero okolo 4 nad ranem) i korki uniemozliwiaja przejazd, wiec kierowca wyrzuca nas na stacji Huai Khwang, probujemy przedostac sie z plecakami przez bramki wykrywania metali (sa na kazdej stacji, plus obstawa policji), oczywiscie wlacza sie alarm, wiec z zacieta cierpliwoscia pokazujemy, ze mamy aparaty fotograficzne w torbach, z reguly to wystarcza - gliniarzom nie chce sie specjalnie przeszukiwac wszystkich, bo by musieli to robic non-stop.  Kupujemy zetony do metra i czekamy na pociag - jak na zlosc nie przyjezdza, wiec zaczynamy sie nakrecac juz tym, ze kasa na bilety poszla w diably i trzeba bedzie zostac jeszcze jeden dzien w BKK, na szczescie metro przyjezdza i w ostatniej chwili wyrabiamy sie na nocny pociag do Chiang Mai... Opuszczamy Bangkok z mieszanka zalu i ulgi - z jednej strony bawilismy sie swietnie, a z drugiej jestesmy juz troche zmeczeni halasem, tlokiem, korkami i ciezkim powietrzem.

W pociagu poznajemy fajna parke z Polski, Bartka i Dominike - oboje tez spedzili pare dni w BKK, aczkolwiek bardziej "turystycznie", glownie zwiedzajac Waty i wloczac sie po Khaosan, choc swoja przygode z ping-pong show tez zdazyli zaliczyc, tylko final byl bardziej dla nich nieprzyjemny niz dla nas. Mysmy byli w wiekszej grupie, sami faceci, oni poszli we dwojke - wysoki, ale sprawiajacy raczej wrazenie niegroznego facet i sympatyczna, ladna blondynka - zostali w paskudny sposob ograbieni z pieniedzy i pogonieni z lokalu przez ochrone i obsluge. Skonczylo sie ponoc na awanturze i wielkim placzu, wiec mozna tylko im wspolczuc. Wniosek z tego, kochane dzieci - chcecie sprobowac swoich sil w Patpong - zbierzcie sie wieksza gromadka i niech kazdy trzyma na wierzchu maks. 150 batow, bo wiecej nie warto na to tracic ;)))
Do rana mamy dojechac do Chiang Mai - miasta na polnocy Tajlandii, okolo 800km od Bangkoku, ponoc raju dla bagpackersow. W pociagu sa zaskakujaco czyste i wygodne kuszetki sypialne, z kazdej strony dlugiego wagonu, jedna na gorze, jedna na dole, kazda z wlasnym swiatelkiem do czytania i klima. Zapowiada sie mila noc, chociaz troszke trzesie ;-))

16.11.2010
Okolo 9 rano jestesmy w Chiang Mai, juz na dworcu dostajemy propozycje noclegu - w Tajlandii nie warto miec ze soba namiotu - zawsze juz przy wyjsciu z autobusu, pociagu czy lodzi jest sie otoczonym przez naganiaczy, ktorzy maja oferty guest-house'ow i podstawione tuk-tuki. Ceny warto negocjowac - czesto sa wygorowane za bonusy w postaci klimy i wi-fi, ale jesli ktos potrafi sie obyc bez netu w pokoju i z wiatrakiem zamiast klimy, moze oszczedzic pare batow tu i tam.
Hostelik fajny, polozony w poblizu glownej drogi w miescie, ale jest cicho i spokojnie, a dodatkowo - znow mamy patio, wiec jest miejsce zeby pograc capo z rana w ramach gimnastyki ;-)))
Robimy sobie szybka gre z Alfonso przed wyjsciem i po zakonczeniu slyszymy oklaski z gory - okazuje sie ze na pietrze mieszka wraz z przyjaciolka nasz znajomy Walijczyk, ktorego poznalismy w hostelu "Sweety" w Bangkoku pierwszego dnia po przylocie ;-) Swiat jest maly, a wielu bagpackerow podrozuje na polnoc zeby moc potem przekroczyc granice z Laosem z Chiang Kong - tak jak i my mamy to w planach :-)
Wychodzimy na miasto rozejrzec sie i zagladamy do jednej z firm turystycznych - chcemy sie dowiedziec o mozliwosci przejazdu do Chiang Kong i podrozy dalej po Mekongu z Huay Xai do Luang Prabang w Laosie, sympatyczna dziewczyna z obslugi probuje nam wcisnac pakiety turystyczne (przejazdzka na sloniu, zjazdy na linach, spacer po "dzungli" - taka klasyczna rozrywka dla rodzin i emerytow), delikatnie odmawiamy, ale milo sie gada, wiec dziewczyna dzwoni gdzie trzeba i mamy wszystko co potrzebujemy - ceny i czasy przepraw, godziny zakonczenia pracy posterunkow granicznych, plus namiar na bar oferujacy dobre Khao-Soi-Nabua ;-)) Zbieramy tez ulotki reklamujace walki Muay Thai majace sie odbyc we srode, Scott mowil ze w Chiang Mai sa one czesto ustawiane pod wyobrazenia turystow i nie maja nic wspolnego z prawdziwym boksem tajskim, ale ponoc fun i tak jest spory :-))

Chiang Mai jest mikre w porownaniu z Bangkokiem, ale bardzo przyjemne - powietrze jest duzo czystsze, wreszcie widac blekitne niebo, a nie jak w duzej czesci BKK - zasnute zoltawa mgla smogu. Jak w kazdym miejscu w Tajlandii przy wielu zabudowaniach postawione sa Domki Duchow Phi - male oltarzyki (well, niektore nie tak znowu male - Tajowie potrafia budowac je czasem w rozmiarach niemal prawdziwego domu) ktore maja sluzyc jako schronienie dla duchow, zeby nie szkodzily ludziom :-) Wygladaja jak miniatury Watow (czyli swiatyn buddyjskich), czesto wstawia sie do nich ryz lub owoce, tak zeby Phi mialy wygodnie i smacznie ;-))
Ulice wypelnione oczywiscie motorowerami, skuterami i motocyklami, nie brak tez tuk-tukow, ale zamiast charakterystycznych dla Bangkoku rozowych i zoltych taksowek po Chiang Mai jezdza Song-Tao (czyli w luznym tlumaczeniu "Dwulawkowce"), wieksze, czerwone taksowki pick-up, mieszczace z tylu okolo 8 osob.

W mniejszych uliczkach sporo szkol, mniejszych i wiekszych swiatyn, biegaja rozesmiane dzieciaki, spaceruja spokojnym krokiem mnisi - to chilloutowe miasto, gdzie nikt sie nie spieszy, nikt nikogo nie pogania i trudno sobie wyobrazic zeby komukolwiek tu moglo byc zle ;-))
Tego dnia robimy sobie totalny luz - po zakupieniu biletow do Chiang Kong na czwartek, wychodzimy sobie porobic troszke zdjec, wloczymy sie bez wiekszego celu, ogolnie pelna laba :-))
Wieczorem idziemy na jam-session do pubu North Gate, graja amatorzy, raz lepiej raz gorzej, jak w piosence Stuhra ;-) Alfonso probowal pospiewac wraz z jedna kapel, wyszlo nawet calkiem niezle choc cichutko ;-)) Potem jedziemy do dzielnicy barowej - gramy troszke w bilard, kupujemy sobie butelke miejscowej ryzowej whisky (calkiem smaczna i dosc mocna), troszke sie wloczymy po okolicy - wracamy pozna noca z lekka pijani, ale w doskonalych nastrojach do hostelu - minal dzien pierwszy w Chiang Mai ;-)))

Podroz do Azji - Tajlandia, Bangkok cd

12.11.2010
Nieco po polnocy, ladujemy sie z powrotem do hostelu, ale wciaz na jetlagu, wiec trudno zasnac - schodzimy na dol, do recepcji, gdzie poznajemy pare osob z podobnym problemem - Brendona, rysownika ze Stanow i Sebastiana - rasowego bagpackera z Niemiec. Piszac "rasowego" mam tu na mysli brodatego, nieco zapuszczonego, chudego jak patyk kolesia, ktory potrafi przetrwac pol roku jedzac chrupki ze szczura polane keczupem i popijac to woda z kaluzy. Ogolnie Sebastian byl zadowolony z zycia dopoki mial co zajarac i troszke drobnych na net w kafejce od czasu do czasu ;-)
Gadamy prawie do rana, wymieniamy sie kontaktami - Brendona juz wiecej nie zobaczylismy (pewnie go Bangkok pozarl), ale Sebastian stal sie naszym kompanem w wypadach na miasto do sobotniego poranka :-)
Po paru godzinach snu (koszmarnie goraco, spiwor okazal sie kompletnie zbedny) przerywanego "odglosami miasta" (krzyki, smiechy, ryk motorow, darcie sie kotow, cos jak strzaly?) z lekka wypluci probujemy postawic sie na nogi miejscowa kawa - jest nawet calkiem niezla. Na dole siedzi bialy koles okolo 50-tki, to podroznik z Walii - gada ze smiesznym akcentem i jest to jednoczesnie pierwszy poznany przeze mnie Walijczyk ktory zna jezyk walijski (bylem wczesniej w Walii i co jakiegos miejscowego poznawalem, to umial powiedziec co najwyzej "dzien dobry", "dziekuje" oraz niesmiertelne "na zdrowie" w tym jezyku). Okazuje sie ze koles zna Azje jak wlasna kieszen, pracowal wczesniej w kilku krajach na tym kontynencie, ostatnio w Chinach - wydaje sie byc typem czlowieka, jakim mozna sie stac gdy bagpacking staje sie stylem zycia ;-)
Pierwszy dzien w BKK postanawiamy przeznaczyc na wyprawe w miasto po wizy do Laosu i Kambodzy - wprawdzie wszyscy twierdza, ze dostaniemy je na granicy, ale nie chcemy zostawiac niczego przypadkowi, bo nie mamy za bardzo czasu na ewentualne manewry zwrotne ;-) Do poszukiwan ambasad dolacza Sebastian - gosc tryska humorem, wiec pomimo ze nie znamy kompletnie miasta i nie wiemy jak i gdzie jechac - jestesmy w dobrym nastroju :-)
Znalezienie ambasad w Bangkoku to mission impossible - kierowcy Tuk-Tukow i taksowek rzadko mowia po angielsku, a zarobic chca, wiec jak nie wiedza gdzie maja klienta zawiezc, wioza gdziekolwiek ;-)) W ten sposob zamiast pod ambasada Kambodzy wyladowalismy pod jednym biurem podrozy, potem pod kolejnym. Dostalismy oferte zakupu wiz w cenie 4400 batow (okolo 450 zl, poprzedniego wieczora na Khaosan proponowano nam te same wizy w cenie 3800 batow, czyli niecalych 400 zlotych) na osobe, opcja "ekspress" - to koszmarnie drogo, wiec rezygnujemy i postanawiamy na upartego znalezc te ambasady. Dojezdzamy na ulice, na ktorej podobno jest ambasada Kambodzy, a obok niej ma byc ambasada Laosu - jednak pod podanymi numerami sa tylko budynki mieszkalne albo bary, zaczynamy sie dopytywac i za kazdym razem otrzymujemy odpowiedz ze tak, oczywiscie, ambasada jest tuz tuz - "1 kilometer, my friend", "500 hundered meters", "just around the corner" - idziemy juz od 20 minut, a ambasad jak nie ma, tak nie ma. Wreszcie trafiamy na kolesia obodaj z Irlandii, ktory pomaga nam dotrzec do Ambasady Kambodzy - a obok jest rowniez poszukiwana przez nas ambasada Laosu. Wizy do Kambodzy zalatwiamy od reki, trwa to 3 minuty i placimy po 25 baksow (chociaz na wizie jest cena 20$), na laotanskie czekamy godzine i placimy 20 baksow (zabawne - Alfonso jako posiadacz hiszpanskiego paszportu placi 40 dolarow). W sumie niezle sobie dorabiaja te biura turystyczne, ale co tam.
W trakcie oczekiwania na wize do Laosu wybieramy sie na obiad, zamawiamy w barze smakowicie wygladajace zarcie podawane w 2 opcjach: Se-lek-hem (kuleczki wieprzowe z przyprawionym sosem makaronem) i se-lek-nam (to samo, tylko z zupa), do tego dla ochlody ta-an, pyszna lemoniade z lodem. Wszystko swietne, choc w malych porcjach, wydaje sie ze wszystko do jest dopasowywane do rozmiaru tajow, nawet jedzenie ;-))
Po zakupie wiz jedziemy jeszcze do ambasady Birmy, ale przyjmowanie wnioskow wizowych juz sie skonczylo, wiec ruszamy na wloczege po miescie, zagladamy do hinduskiego sklepu z ciastkami, potem na mrozona kawe, wedrujemy w okolicach Patpong gdzie przed otwarciem barow z sex-show funkcjonuje duzy bazar i masa stoisk z dziwnymi rzeczami do jedzenia - probujemy roznych, zastanawiam sie jak moj zaladek przetrwa taka roznorodnosc - ale wydaje sie ze ostre przyprawy dodawane do wszystkiego wlacznie ze slodyczami powinny zabic niebezpieczna dla Europejczykow flore bakteryjna ;-))))
Chcemy dotrzec jeszcze na dworzec sprawdzic ceny biletow do Chiang Mai, okazuje sie, ze najblizszy pociag ktory mozemy wziac jest w poniedzialek, wiec postanawiamy przedluzyc o jeden dzien nasz pobyt w Bangkoku, zwlaszcza ze odezwal sie do mnie Scott, nasz potencjalny host, na poznanie ktorego juz stracilismy nadzieje, jako ze jego pobyt w Chinach przedluzal sie i nie wiadomo bylo kiedy wroci do Tajlandii.
Po zakupie biletow do Chiang Mai (nocny pociag, dosc drogie bilety bo po 800-900bt w zaleznosci od miejsc do spania) postanawiamy wrocic na Khaosan autobusem, co okazuje sie nieco czasochlonnym zajeciem, bo z dworca jedzie tylko 1 autobus, ktory kursuje chyba tylko raz na godzine. Na przystanku poznajemy Valeri - prawniczke z Kalifornii, ktora po zwolnieniu z pracy rzucila wszystko i wyruszyla na wyprawe do Azji. Sebastian i Wojtek ciagle gadaja ze sa "sousage" (zamiast "exhausted") - slowko ktore ewidentnie bylo leit motivem zartow do poranka nastepnego dnia, ja i Alfonso gadamy z Valeri o byle czym, jako ze ledwo trzymamy sie na nogach ze zmeczenia i ciezko znalezc jakikolwiek spojny temat.
Ogolnie jazda rozklekotanym autobusem przez spory kawalek miasta za bilet w cenie 7 batow to prawdziwa frajda - gdyby tylko znac dokladnie rozklad i trasy, mozna by zrezygnowac z i tak tanich taksowek.
Z Valeri zegnamy sie na bazarze niedaleko Khaosan, idziemy jeszcze na wyzerke, w menu jest soo-ki-nam (tajski odpowiednik sukiyaki, tylko bez tofu), ktore zamawia dla nas Alfonso, a zamiast tego na stolach laduje soo-ki-hem (to co wyzej, ale bez zupy, na sucho), jak widac wystarczy jeden pomylony dzwiek i jesz cos innego niz chciales ;-)
Robimy jeszcze krotki wypad na Khaosan - probujemy hardkorowych specjalow, zamawiamy prazone karaluchy i chrzaszcze, koniki polne, suszone zaby, larwy i skorpiony - wszystko (moze z wyjatkiem skorpionow i konikow polnych) jest zaskakujaco dobre, podawane jest z przyprawami i sosem ;-) Czasem widuje sie rowniez Tajow zajadajacych takie "smakolyki", z czego plynie wniosek, ze nie jest to nie tylko zabawa dla "farangow" - tak miejscowi nazywaja bialych, od koloru miazszu faranga, czyli guawy (jesli widza bialego jedzacego guawe, mowia ze bialy je bialego) ;-))
Na rano kolejnego dnia przewidujemy wypad do Wat Benja - wczesnym rankiem o wschodzie slonca jest tam przeprowadzana ciekawa ceremonia, ktora chcemy zobaczyc - wiec tym razem staramy sie polozyc wczesniej, co nie do konca sie udaje i przed soba mamy jedynie 3 godziny snu...

13.11.2010
Wstajemy o 5 rano z wielkim trudem i bierzemy taryfe do Wat Benja - o wschodzie slonca wszyscy mnisi z klasztoru wychodza i ustawiaja sie w dluga kolejke - czekaja na ludzi, ktorzy przyjezdzaja co rano wreczyc im dary. Trwa to dlugie godziny podczas ktorych podjezdzaja dziesiatki samochodow wyladowanych towarami, kazdy mnich podchodzi z wielka misa, w ktorej skladane sa podarki, glownie jedzenie. W mozna zobaczyc, jak bardzo przywiazani sa Tajowie do swojej religii i jej reprezentantow - odnosza sie do nich z najwyzszym szacunkiem, wielu kleka i bije poklony lub prosi o krotka modlitwe lub blogoslawienstwo.

Przyjezdzaja i starsi i mlodsi, nie ma tu reguly. Warto zaznaczyc, ze rzecz dzieje sie w wielkim miescie, nie na wsi - dlatego bylo to dla mnie tym bardziej zaskakujace.
Po zrobieniu zdjec poszlismy na zwiedzanie klasztoru, mnisi, zwlaszcza ci nieco mlodsi sa czesto zainteresowani goscmi, wydaje sie ze probuja rozmawiac rowniez po to, zeby szlifowac jezyk angielski :-) W czasie zwiedzania Wat Benja widzielismy rowniez ceremonie przyjecia do klasztoru nowego mnicha - chlopak mial moze 15 lat, ze swiezo ogolona glowa i ubrany w specjalne, biale szaty, towarzyszyla mu cala rodzina w nastroju ewidentnie odswietnym i radosnym - skojarzylo mi sie to nieco z Pierwsza Komunia w kosciele katolickim.
Idziemy jeszcze zjesc sniadanie, zegnamy sie z Sebastianem i okolo 11 rano wracamy do hostelu wymeldowac sie - umowilismy sie ze Scottem ze do poniedzialkowego wyjazdu do Chiang Mai bedziemy mieszkac u niego. Jedziemy do niego taryfa wedlug dokladnego planu ktory nam opisal - wreszcie trafiamy na waska, acz dosc dluga ulice w okolicach jednego z "centrow" Bangkoku (moim zdaniem jest ich kilka w roznych czesciach miasta), gdzie okazuje sie ze Scott posiada 5 pieter w jednym z polaczonych ze soba budynkow. Cala przestrzen jest wlasciwie niewykorzystana - budynek ma tylko 3 mieszkancow - Scott, jego przyjaciolka Bi oraz jej dwuletni synek Tailek. Dostajemy cale pietro do dyspozycji, jest rewelacyjnie, czysto, mamy 2 lazienki i mase miejsca zeby pograc capoeire - zwlaszcza ze polozona jest swieza podloga z duzych plytek pcv - idealna do gry :-)
Scott to rewelacyjny gosc, wygadany i obrotny - mieszka w BKK od ponad roku, mowi po tajsku, jest swietnie obeznany we wszystkich atrakcjach jakich mozna zaznac w miescie. Poleca nam wypad na Muay Thai, decydujemy sie na show w Lumphini Stadium, walki sa o 18.00, wiec mamy troche czasu, wiec idziemy ze Scottem na obiad do jego ulubionej restauracji, za jego rekomendacja zamawiamy Kao-Soi - ostra zupe kokosowa z chrupkami w 2 odmianach (Kao-soi-gai - z kurczakiem i Kao-soi-muu - z wieprzowina), ktora od tego dnia jest moja ulubiona tajska potrawa.
Jako uzupelnienie zamawiamy rowniez robione "od reki" precle i juz nieco spoznieni jedziemy metrem do stacji Lumphini - mamy problem ze znalezieniem hali sportowej, bo poszlismy w zla strone - jakis kierowca tuk-tuka probowal nas naciagnac na jazde, odmowilismy wiedzac, ze Lumphini Stadium jest niedaleko i wtedy pierwszy i jak dotad ostatni raz widzielismy wkurzonego Taja - koles krzyczal i chyba wyzywal nas po tajsku - chyba trzeba by go wyslac na kontrole gniewu albo cos, sprawa wybitnie nienaturalna dla tego kraju ;-))))
Trafiamy wreszcie do hali Lumphini, jest to tradycyjne miejsce walk Muay Thai, kupujemy miejsca VIP, przy samym ringu, koszmarnie drogie (2000bt, czyli ponad 200 zl za osobe), ale warto - klimat jak z filmow - oswietlony zielonkawym swiatlem ring, orkiestra grajaca tradycyjna muzyke do walki, kolesie przyjmujacy zaklady (niestety, trzeba znac tajski plus system obstawiania, zeby samemu probowac cos wygrac), i spora publicznosc zlozona glownie z Tajow - co jak pozniej sie przekonalismy, jest znakiem ze walki sa autentyczne, nie jest to jedynie widowisko dla turystow.
Walki trwaly ponad 2h, byly niesamowite pomimo (a moze wlasnie dlatego) iz walczyli glownie bardzo mlodzi zawodnicy, w wieku 11-17 lat, jak sie potem okazalo, takie walki sa z reguly duzo ostrzejsze i dynamiczniejsze, starsi zawodnicy staraja sie oszczedzac sily na wiele rund, przez co walka jest wolniejsza i spokojniejsza, z kolei mlodsi po prostu naparzaja sie bez litosci, bo walcza jedynie 3-4 rundy (a nie 8 jak w przypadku doroslych). Pokazy byly niesamowite i pomimo moich wczesniejszych oporow przed ogladaniem walczacych dzieciakow - bardzo wciagajace i nakrecajace, byc moze to kwestia atmosfery, bylo bardzo "tajsko", poczawszy od Tajow zagrzewajacych zawodnikow do walki oblednymi wrzaskami, poprzez magiczny niemal rytualny taniec wykonywany przez mlodych wojownikow az do powodujacej wrecz trans u zawodnikow i publicznosci dziwnej muzyki nadajacej rytm walce.

Obejrzelismy kilka walk plus walke glowna (udalo mi sie nawet sfotografowac sie z mlodym mistrzem), jak rowniez rewelacyjna walke pokazowa, zrealizowana w stylu w jaki dawniej walczono w Muay Thai - sznurowe opaski na glowe i ramiona, rece obwiazane sznurami zamiast rekawic. W walce udzial wzieli specjalnie wyselekcjonowani do tego zawodnicy - na okolo okolo 19 lat, swietnie prezentujacy sie, bardziej jak wojownicy niz sportowcy. Pokaz byl przygotowany do perfekcji, przez dluzsza chwile mielismy watpliwosci czy jest to prawdziwa walka - czy tylko udawana. Byl to chyba najlepszy pokaz Muay Thai jaki widzialem w zyciu i pierwszy ktory obejrzalem na zywo.
Po pokazie wraz z nowo poznanym kumplem - Antonem z RPA poszlismy na "night bazaar" i ulokowana nieopodal tzw "food court", wielka jadlodajnie na swiezym powietrzu. Na noc Scott zaproponowal nam nocny wypad w miasto, zaprosilismy rowniez Antona - po zjedzeniu posilku pojechalismy na Patpong, poniewaz wszyscy byli ciekawi slynnego, ocierajacego sie juz o miejska legende "ping-pong show" - po szczegoly odsylam do google ;-)) Wybralismy jeden z lokali zaprowadzeni tam przez jednego z naganiaczy ulicznych i blyskawicznie przekonalismy sie czemu Scott nas ostrzegal przed takimi lokalami oraz mowil, ze nie zna nikogo, kto dalby rade obejrzec ktorys z oferowanych tam show (on rowniez zadnego nie widzial pomimo tak dlugiego pobytu w BKK, jak stwierdzil - celem odwiedzenia takiego lokalu nie jest show sam w sobie, tylko przetrwanie tam odpowiednio dlugiego czasu) - w ciagu paru minut kazdy z nas zostal ograbiony z sumy pomiedzy 100 a 300 batow i musze powiedziec ze i tak mielismy wiele szczescia, bo wynieslismy calo tylki, plus niektorzy z nas trzymali jeszcze butelki z zimnym piwkiem ;-)))) Pomimo strat usmialismy sie niesamowicie, a i Scott, ktory zaskakujaco stracil chyba najwiecej byl w doskonalym humorze i stwierdzil, ze skoro przetrwalismy chrzest bojowy, to teraz mozemy zwiedzac juz Bangkok na spokojnie i pojsc w jego ulubione miejsca ;-)))
Surfing po miescie trwal do rana i byl jednoczesnie niesamowity jak i miazdzacy - odwiedzilismy mase klubow, restauracji, knajp polozonych pod ziemia, na powierzchni i na dachach, klimaty zmienialy sie od azjatyckich poprzez arabskie do europejskich, czesto potem mowilem, ze byla to jak jazda na rollercoasterze - tyle ze bez rollercoastera ;-))) Scott byl jak zawodowy przewodnik, szedl caly czas przodem, prowadzac nas przez ulice, zaulki, bramy, wnetrza klubow, restauracji, caly czas, bez ustanku opowiadajac o miejscach i ludziach ktorych widzimy. Tajscy kucharze, ladyboye, chinskie nastolatki na scigaczach, arabowie palacy shishe, prostytutki, bezdomni, naganiacze, krzyczacy sprzedawcy ryb na aukcjach, taksowkarze, rikszarze, uliczni handlarze wszystkim co tylko mozna sobie wyobrazic, od przekasek az do modnych garniturow, setki, potem tysiace ludzi przemykajacych dookola, postacie zmienialy sie jak w kalejdoskopie i po paru godzinach czulem sie jak Johnny Mnemonic po przeladowaniu modulu pamieciowego - nie moglem zebrac mysli, krecilo mi sie w glowie i wiedzialem tylko, ze to co dotad myslalem o wielkich miastach - to bylo po prostu nic. Odwiedzilem w zyciu pare ciekawych czy zwariowanych nieco miejsc - ale niczego w tym rodzaju - nawet w przyblizeniu, ba - nie jestem w stanie sobie nadal wyobrazic, jak to wszystko jest w stanie dzialac i wspolpracowac ze soba w tak idealnie plynny sposob, w jaki sposob ci wszyscy ludzie, mowiacy tyloma jezykami, w srodku nocy pojawiaja sie na ulicach i prowadza swoj biznes w taki wlasnie sposob...
Moze po prostu mieszkam w nieduzym i sennym miescie - Warszawie :-))

Wrocilismy do domu okolo 5 nad ranem, kompletnie wyczerpani, slaniajac sie na nogach - niektorzy z nas z planami przeprowadzenia sie do Bangkoku chociaz na pare miesiecy, zeby znow zaczerpnac pelna garscia klimatu tego miasta :-)))

CDN...

Podróż do Azji - Tajlandia, Bangkok

Blog powstajacy w warunkach nietypowych - przy tajskiej telenoweli w stylu Niewolnicy Izaury (przynajmniej tak to wyglada, z jezyka niewiele rozumiem) ;-)))
10 listopada 2010 roku wylecielismy w podroz bagpackerska do Azji Poludniowo-Wschodniej. Nasz team sklada sie (jak na razie) z 3 osob, czyli ja, Wojtek aka Savac oraz nasz hiszpanski kumpel, Alfonso. Planowana trasa obliczona na niecaly miesiac prowadzi przez Tajlandie na polnoc do Laosu, nastepnie do Kambodzy i z powrotem do Tajlandii - do Bangkoku, skad ja i Wojtek mamy lot do Polski, a Alfonso - do Birmy, gdzie zamierza spedzic kilka(nascie?) dni.
W obecnej chwili mamy za soba 6 dzien podrozy, a wrazen i wspomnien tyle, ze zdaje sie ze juz z pol roku tu siedzimy ;-) Sprobuje zebrac i opisac moje wrazenia zanim wspomnienia sie zatra a zapiski reczne (ktore prowadze dosc szczatkowo - mialem nadzieje na w miare dokladny dziennik z podrozy, ale dzieje sie tu tak wiele i tyle jest do zobaczenia w tak krotkim czasie, ze po prostu nie dalem rady) - wszystkiego nie odtworze, ale moze choc ogolnie i pobieznie przedstawie ostatnie pare dosc szalonych dni ;-) Zatem lecimy :-))

10.11.2010
Lecimy z Wojtkiem z Polski, wylot bez problemow, w niecale poltorej godziny dolecielismy do Wiednia, gdzie mielismy przesiadke na lot do Bangkoku. Port w Wiedniu wyciemniony i senny, bo srodek nocy, mielismy wrazenie, ze czeka nas poltorej godziny nudow, ale napatoczyla sie nawalona jak szpadel panna z Norwegii, ktora za cel obrala chyba zapoznanie kazdego faceta na lotnisku, wiec przez chwile przynajmniej smiesznie bylo. Lot do Bangkoku koszmarny - nie cierpie leciec dluzej niz pare godzin, bo energia mnie rozpiera, a tu zonk - z jednej strony starsza kobieta ze Szwecji, opowiadajaca o swoich wrazeniach z ostatnich paru miesiecy pobytu w Tajlandii, z drugiej Wojtek i jakis gosc blokuja wyjscie - po prostu musialem przesiedziec ponad 10h lotu. Gdyby byla jakas inna metoda szybkiego dotarcia z Europy do Azji, zdecydowalbym sie na nia, nawet jesli groziloby to smiercia lub kalectwem ;-))

11.11.2010
Ladujemy w BKK - Alfonso, ktory dolecial z Madrytu 9h przed nami, czekal na nas n lotnisku. Alfonso - jak to on, podlapal juz kilka slow po tajsku, wiec w drodze autobusem do Khaosan (ulica - rejon turystyczny, masa rozrywek, sklepow, hosteli i guest-housow) probowalismy wydobyc z gardel nietypowe dla nas dzwieki ;-))) Potwornie duszno i goraco - powietrze w Bangkoku jest ciezkie i nieruchome, trudno sie nim oddycha, w dodatku plaga tego miejsca jest gigantyczny smog - wiele osob na ulicach, zwlaszcza ci, ktorzy na nich pracuja (jak policja lub sluzby oczyszczania miasta) nosza albo maski z materialu lub gazy, albo kominiarki i chusty - ew. zaslaniaja wciaz usta dlonia...
 Dotarlismy do zabukowanego przez Alfonso hostelu (wlasciwie to byl guest-house, ale ja dotad srednio czaje roznice). Okolica nieco obskurna, ciemna uliczka, male stoiska z dziwnie wygladajacymi potrawami, wszedzie widoczny nieodlaczny klimat tajskich miast - prawdziwa siec posplatywanych ze soba kabli elektrycznych ciagnacych sie we wszystkich kierunkach ponad glowami - ma sie wrazenie, ze niektore zaczely juz plodzic swoje mlode. Nie mam pojecia co sie dzieje, jesli ktorys sie przepali, ale zeby dojsc co i jak to i McGyver by przy tym nic nie poradzil. Mimo iz okolica taka z lekka niepokojaca, czulo sie tam specyficzny klimat, troszke jakbysmy znalezli sie w zupelnie innym swiecie - i chyba wlasnie tak bylo ;-) Hostel nieduzy, schludny w azjatyckim slowa tego znaczeniu, czyli jesli sie zobaczy wielkiego jak psa karalucha, to nic takiego - za to podloga jest czysciutka, buty zdejmuje sie zanim wchodzi sie na teren hostelu, w dodatku za recepcja na drzwiach do sekcji goscinnej widac napis "No Thai men or women allowed upstairs - it is prohibited by law" - ma to przypuszczalnie zapobiec zapraszaniu przez gosci do pokoi miejscowych prostytutek, ktore ponoc zazwyczaj doliczaja sobie niemala sume za skorzystanie z "przyjaznego" im hotelu.
Pokoje malutkie - Alfono wzial "jedynke", ktora jest praktycznie wielkosci lozka - nie ma poza nim wlasciwie ani metra luzu. My z Wojtkiem wzielismy dwojke, ktora jest niewiele wieksza - miejsce w niej skonczylo sie po postawieniu plecakow na podlodze. Za to mamy stolik i jedno krzeslo, nie wiem po co, bo i tak nie daje sie go odsunac od stolu - nie ma miejsca ;-))

Krotki prysznic i wypad na Khaosan - bylo juz po zachodzie slonca i cala ulica byla wypelniona tlumami ludzi i rozswietlona setkami neonow - barow, dyskotek, salonow tatuazu i masazu (nie "takich" salonow masazu, tylko nieco "kulturalniejszych" - mozna zamowic masaz tajski, szwedzki, olejkiem, masaz stop i roznego rodzaju uslugi kosmetyczne). Setki sklepow i malych ulicznych stoisk, sprzedaje sie tu wlasciwie wszystko, poczawszy od taniej bizuterii a skonczywszy na prazonych skorpionach (nie polecam) i suszonych zabach (bardzo smaczne, smakuja troche jak kurczak), ciagly, nieustajacy halas, nawolywania sprzedawcow, ryk podkreconych silnikow w motocyklach i skuterach (ktorych tu jest zatrzesienie), muzyka z barow... Khaosan i okolice przypominaja nieco skondensowana na niewielkiej przestrzeni La Rambla Cataluna z Barcelony - tylko to, co tam jest wzdluz ciagu szerokich ulic, tutaj jest stloczone na kilku waskich uliczkach o lacznej dlugosci moze 1km.

Khaosan wciaga niesamowicie, po chwili juz myszkowalismy po stoiskach, ogladajac zarowno to, co mozna zobaczyc w kazdym kurorcie w kazdym zakatku swiata (koszulki ze smiesznymi rysunkami, bransoletki, bizuteria, pamiatki w stylu kubka z napisem "I love Bangkok"), jak i te rzeczy ktorych ewidentnie trudno sie dopatrzyc chocby na polskich targowiskach (swietnie podrabiane zegarki znanych firm, falszywe dokumenty, nielegalne gry czy smazone karaluchy).
Po paru godzinach lazenia po sklepach i objadania sie zarciem (bardzo smacznym zreszta) ze stoisk i barow w okolicy bylismy tak zmeczeni (nie liczac tego, ze rowniez objuczeni zakupami), ze kolejny dzien postanowilismy spedzic w nieco bardziej "turystyczny" sposob, czyli na zwiedzaniu, co oczywiscie nam sie nie do konca udalo, ale o tym pozniej ;-))


Pare slow o samych localsach i Bangkoku jako takim - Tajowie sa w pewien sposob enigma dla mnie - z jednej strony widac milych, spokojnych i niesamowicie opanowanych (bardzo rzadko sie widzi Taja ktory sie zlosci), az do przesady uprzejmych ludzi, kultywujacych tradycje rodzinne i religijne (ponad polowa Tajow to praktykujacy buddysci), lagodnych, usmiechnietych mnichow, wesolych rykszarzy z "tuk-tukow" (zadaszona trzyosobowa riksza bedaca czyms w rodzaju krzyzowki motocykla i samochodu), kazdy chce pomoc (Tajowie nigdy nie odpowiadaja na pytanie "nie wiem", zeby nie stracic twarzy, jesli nie potrafia pomoc, udaja ze nie rozumieja pytania), zapoznac sie i porozmawiac chocby  przez chwile - nawet jesli rozmowa bedzie tylko o pogodzie. Z drugiej strony mamy brutalnych zawodnikow (zeby nie powiedziec "wojownikow") Muay Thai, w wieku od lat 10 wzwyz, wszyscy bez wyjatku bioracy udzial w krwawych walkach na ringu, kieszonkowcow, naciagaczy i oszustow w dzielnicach rozrywki, dalej wszechobecna biede, bezdomnych spiacych na ulicach tuz obok wejsc do eleganckich salonow odnowy biologicznej czy bankow i w parkach tuz obok Muzeum Narodowego, czy dzialajaca na pograniczu prawa, acz ogolnie i bezproblemowo akceptowana prostytucje. Bangkok jest swoistym symbolem wlasnie takiej dwoistosci, azjatyckim Nowym Jorkiem, tyglem w ktorym sie mieszaja rasy, zwyczaje i kultura. A nawet kuchnia, co udalo mi sie stwierdzic podczas jednego z nocnych spacerow po miescie ;-)