Nieco po polnocy, ladujemy sie z powrotem do hostelu, ale wciaz na jetlagu, wiec trudno zasnac - schodzimy na dol, do recepcji, gdzie poznajemy pare osob z podobnym problemem - Brendona, rysownika ze Stanow i Sebastiana - rasowego bagpackera z Niemiec. Piszac "rasowego" mam tu na mysli brodatego, nieco zapuszczonego, chudego jak patyk kolesia, ktory potrafi przetrwac pol roku jedzac chrupki ze szczura polane keczupem i popijac to woda z kaluzy. Ogolnie Sebastian byl zadowolony z zycia dopoki mial co zajarac i troszke drobnych na net w kafejce od czasu do czasu ;-)
Gadamy prawie do rana, wymieniamy sie kontaktami - Brendona juz wiecej nie zobaczylismy (pewnie go Bangkok pozarl), ale Sebastian stal sie naszym kompanem w wypadach na miasto do sobotniego poranka :-)
Po paru godzinach snu (koszmarnie goraco, spiwor okazal sie kompletnie zbedny) przerywanego "odglosami miasta" (krzyki, smiechy, ryk motorow, darcie sie kotow, cos jak strzaly?) z lekka wypluci probujemy postawic sie na nogi miejscowa kawa - jest nawet calkiem niezla. Na dole siedzi bialy koles okolo 50-tki, to podroznik z Walii - gada ze smiesznym akcentem i jest to jednoczesnie pierwszy poznany przeze mnie Walijczyk ktory zna jezyk walijski (bylem wczesniej w Walii i co jakiegos miejscowego poznawalem, to umial powiedziec co najwyzej "dzien dobry", "dziekuje" oraz niesmiertelne "na zdrowie" w tym jezyku). Okazuje sie ze koles zna Azje jak wlasna kieszen, pracowal wczesniej w kilku krajach na tym kontynencie, ostatnio w Chinach - wydaje sie byc typem czlowieka, jakim mozna sie stac gdy bagpacking staje sie stylem zycia ;-)
Pierwszy dzien w BKK postanawiamy przeznaczyc na wyprawe w miasto po wizy do Laosu i Kambodzy - wprawdzie wszyscy twierdza, ze dostaniemy je na granicy, ale nie chcemy zostawiac niczego przypadkowi, bo nie mamy za bardzo czasu na ewentualne manewry zwrotne ;-) Do poszukiwan ambasad dolacza Sebastian - gosc tryska humorem, wiec pomimo ze nie znamy kompletnie miasta i nie wiemy jak i gdzie jechac - jestesmy w dobrym nastroju :-)
Znalezienie ambasad w Bangkoku to mission impossible - kierowcy Tuk-Tukow i taksowek rzadko mowia po angielsku, a zarobic chca, wiec jak nie wiedza gdzie maja klienta zawiezc, wioza gdziekolwiek ;-)) W ten sposob zamiast pod ambasada Kambodzy wyladowalismy pod jednym biurem podrozy, potem pod kolejnym. Dostalismy oferte zakupu wiz w cenie 4400 batow (okolo 450 zl, poprzedniego wieczora na Khaosan proponowano nam te same wizy w cenie 3800 batow, czyli niecalych 400 zlotych) na osobe, opcja "ekspress" - to koszmarnie drogo, wiec rezygnujemy i postanawiamy na upartego znalezc te ambasady. Dojezdzamy na ulice, na ktorej podobno jest ambasada Kambodzy, a obok niej ma byc ambasada Laosu - jednak pod podanymi numerami sa tylko budynki mieszkalne albo bary, zaczynamy sie dopytywac i za kazdym razem otrzymujemy odpowiedz ze tak, oczywiscie, ambasada jest tuz tuz - "1 kilometer, my friend", "500 hundered meters", "just around the corner" - idziemy juz od 20 minut, a ambasad jak nie ma, tak nie ma. Wreszcie trafiamy na kolesia obodaj z Irlandii, ktory pomaga nam dotrzec do Ambasady Kambodzy - a obok jest rowniez poszukiwana przez nas ambasada Laosu. Wizy do Kambodzy zalatwiamy od reki, trwa to 3 minuty i placimy po 25 baksow (chociaz na wizie jest cena 20$), na laotanskie czekamy godzine i placimy 20 baksow (zabawne - Alfonso jako posiadacz hiszpanskiego paszportu placi 40 dolarow). W sumie niezle sobie dorabiaja te biura turystyczne, ale co tam.
W trakcie oczekiwania na wize do Laosu wybieramy sie na obiad, zamawiamy w barze smakowicie wygladajace zarcie podawane w 2 opcjach: Se-lek-hem (kuleczki wieprzowe z przyprawionym sosem makaronem) i se-lek-nam (to samo, tylko z zupa), do tego dla ochlody ta-an, pyszna lemoniade z lodem. Wszystko swietne, choc w malych porcjach, wydaje sie ze wszystko do jest dopasowywane do rozmiaru tajow, nawet jedzenie ;-))
Po zakupie wiz jedziemy jeszcze do ambasady Birmy, ale przyjmowanie wnioskow wizowych juz sie skonczylo, wiec ruszamy na wloczege po miescie, zagladamy do hinduskiego sklepu z ciastkami, potem na mrozona kawe, wedrujemy w okolicach Patpong gdzie przed otwarciem barow z sex-show funkcjonuje duzy bazar i masa stoisk z dziwnymi rzeczami do jedzenia - probujemy roznych, zastanawiam sie jak moj zaladek przetrwa taka roznorodnosc - ale wydaje sie ze ostre przyprawy dodawane do wszystkiego wlacznie ze slodyczami powinny zabic niebezpieczna dla Europejczykow flore bakteryjna ;-))))
Chcemy dotrzec jeszcze na dworzec sprawdzic ceny biletow do Chiang Mai, okazuje sie, ze najblizszy pociag ktory mozemy wziac jest w poniedzialek, wiec postanawiamy przedluzyc o jeden dzien nasz pobyt w Bangkoku, zwlaszcza ze odezwal sie do mnie Scott, nasz potencjalny host, na poznanie ktorego juz stracilismy nadzieje, jako ze jego pobyt w Chinach przedluzal sie i nie wiadomo bylo kiedy wroci do Tajlandii.
Po zakupie biletow do Chiang Mai (nocny pociag, dosc drogie bilety bo po 800-900bt w zaleznosci od miejsc do spania) postanawiamy wrocic na Khaosan autobusem, co okazuje sie nieco czasochlonnym zajeciem, bo z dworca jedzie tylko 1 autobus, ktory kursuje chyba tylko raz na godzine. Na przystanku poznajemy Valeri - prawniczke z Kalifornii, ktora po zwolnieniu z pracy rzucila wszystko i wyruszyla na wyprawe do Azji. Sebastian i Wojtek ciagle gadaja ze sa "sousage" (zamiast "exhausted") - slowko ktore ewidentnie bylo leit motivem zartow do poranka nastepnego dnia, ja i Alfonso gadamy z Valeri o byle czym, jako ze ledwo trzymamy sie na nogach ze zmeczenia i ciezko znalezc jakikolwiek spojny temat.
Ogolnie jazda rozklekotanym autobusem przez spory kawalek miasta za bilet w cenie 7 batow to prawdziwa frajda - gdyby tylko znac dokladnie rozklad i trasy, mozna by zrezygnowac z i tak tanich taksowek.
Z Valeri zegnamy sie na bazarze niedaleko Khaosan, idziemy jeszcze na wyzerke, w menu jest soo-ki-nam (tajski odpowiednik sukiyaki, tylko bez tofu), ktore zamawia dla nas Alfonso, a zamiast tego na stolach laduje soo-ki-hem (to co wyzej, ale bez zupy, na sucho), jak widac wystarczy jeden pomylony dzwiek i jesz cos innego niz chciales ;-)
Robimy jeszcze krotki wypad na Khaosan - probujemy hardkorowych specjalow, zamawiamy prazone karaluchy i chrzaszcze, koniki polne, suszone zaby, larwy i skorpiony - wszystko (moze z wyjatkiem skorpionow i konikow polnych) jest zaskakujaco dobre, podawane jest z przyprawami i sosem ;-) Czasem widuje sie rowniez Tajow zajadajacych takie "smakolyki", z czego plynie wniosek, ze nie jest to nie tylko zabawa dla "farangow" - tak miejscowi nazywaja bialych, od koloru miazszu faranga, czyli guawy (jesli widza bialego jedzacego guawe, mowia ze bialy je bialego) ;-))
Na rano kolejnego dnia przewidujemy wypad do Wat Benja - wczesnym rankiem o wschodzie slonca jest tam przeprowadzana ciekawa ceremonia, ktora chcemy zobaczyc - wiec tym razem staramy sie polozyc wczesniej, co nie do konca sie udaje i przed soba mamy jedynie 3 godziny snu...
13.11.2010
Wstajemy o 5 rano z wielkim trudem i bierzemy taryfe do Wat Benja - o wschodzie slonca wszyscy mnisi z klasztoru wychodza i ustawiaja sie w dluga kolejke - czekaja na ludzi, ktorzy przyjezdzaja co rano wreczyc im dary. Trwa to dlugie godziny podczas ktorych podjezdzaja dziesiatki samochodow wyladowanych towarami, kazdy mnich podchodzi z wielka misa, w ktorej skladane sa podarki, glownie jedzenie. W mozna zobaczyc, jak bardzo przywiazani sa Tajowie do swojej religii i jej reprezentantow - odnosza sie do nich z najwyzszym szacunkiem, wielu kleka i bije poklony lub prosi o krotka modlitwe lub blogoslawienstwo.
Po zrobieniu zdjec poszlismy na zwiedzanie klasztoru, mnisi, zwlaszcza ci nieco mlodsi sa czesto zainteresowani goscmi, wydaje sie ze probuja rozmawiac rowniez po to, zeby szlifowac jezyk angielski :-) W czasie zwiedzania Wat Benja widzielismy rowniez ceremonie przyjecia do klasztoru nowego mnicha - chlopak mial moze 15 lat, ze swiezo ogolona glowa i ubrany w specjalne, biale szaty, towarzyszyla mu cala rodzina w nastroju ewidentnie odswietnym i radosnym - skojarzylo mi sie to nieco z Pierwsza Komunia w kosciele katolickim.
Idziemy jeszcze zjesc sniadanie, zegnamy sie z Sebastianem i okolo 11 rano wracamy do hostelu wymeldowac sie - umowilismy sie ze Scottem ze do poniedzialkowego wyjazdu do Chiang Mai bedziemy mieszkac u niego. Jedziemy do niego taryfa wedlug dokladnego planu ktory nam opisal - wreszcie trafiamy na waska, acz dosc dluga ulice w okolicach jednego z "centrow" Bangkoku (moim zdaniem jest ich kilka w roznych czesciach miasta), gdzie okazuje sie ze Scott posiada 5 pieter w jednym z polaczonych ze soba budynkow. Cala przestrzen jest wlasciwie niewykorzystana - budynek ma tylko 3 mieszkancow - Scott, jego przyjaciolka Bi oraz jej dwuletni synek Tailek. Dostajemy cale pietro do dyspozycji, jest rewelacyjnie, czysto, mamy 2 lazienki i mase miejsca zeby pograc capoeire - zwlaszcza ze polozona jest swieza podloga z duzych plytek pcv - idealna do gry :-)
Scott to rewelacyjny gosc, wygadany i obrotny - mieszka w BKK od ponad roku, mowi po tajsku, jest swietnie obeznany we wszystkich atrakcjach jakich mozna zaznac w miescie. Poleca nam wypad na Muay Thai, decydujemy sie na show w Lumphini Stadium, walki sa o 18.00, wiec mamy troche czasu, wiec idziemy ze Scottem na obiad do jego ulubionej restauracji, za jego rekomendacja zamawiamy Kao-Soi - ostra zupe kokosowa z chrupkami w 2 odmianach (Kao-soi-gai - z kurczakiem i Kao-soi-muu - z wieprzowina), ktora od tego dnia jest moja ulubiona tajska potrawa.
Jako uzupelnienie zamawiamy rowniez robione "od reki" precle i juz nieco spoznieni jedziemy metrem do stacji Lumphini - mamy problem ze znalezieniem hali sportowej, bo poszlismy w zla strone - jakis kierowca tuk-tuka probowal nas naciagnac na jazde, odmowilismy wiedzac, ze Lumphini Stadium jest niedaleko i wtedy pierwszy i jak dotad ostatni raz widzielismy wkurzonego Taja - koles krzyczal i chyba wyzywal nas po tajsku - chyba trzeba by go wyslac na kontrole gniewu albo cos, sprawa wybitnie nienaturalna dla tego kraju ;-))))
Trafiamy wreszcie do hali Lumphini, jest to tradycyjne miejsce walk Muay Thai, kupujemy miejsca VIP, przy samym ringu, koszmarnie drogie (2000bt, czyli ponad 200 zl za osobe), ale warto - klimat jak z filmow - oswietlony zielonkawym swiatlem ring, orkiestra grajaca tradycyjna muzyke do walki, kolesie przyjmujacy zaklady (niestety, trzeba znac tajski plus system obstawiania, zeby samemu probowac cos wygrac), i spora publicznosc zlozona glownie z Tajow - co jak pozniej sie przekonalismy, jest znakiem ze walki sa autentyczne, nie jest to jedynie widowisko dla turystow.
Walki trwaly ponad 2h, byly niesamowite pomimo (a moze wlasnie dlatego) iz walczyli glownie bardzo mlodzi zawodnicy, w wieku 11-17 lat, jak sie potem okazalo, takie walki sa z reguly duzo ostrzejsze i dynamiczniejsze, starsi zawodnicy staraja sie oszczedzac sily na wiele rund, przez co walka jest wolniejsza i spokojniejsza, z kolei mlodsi po prostu naparzaja sie bez litosci, bo walcza jedynie 3-4 rundy (a nie 8 jak w przypadku doroslych). Pokazy byly niesamowite i pomimo moich wczesniejszych oporow przed ogladaniem walczacych dzieciakow - bardzo wciagajace i nakrecajace, byc moze to kwestia atmosfery, bylo bardzo "tajsko", poczawszy od Tajow zagrzewajacych zawodnikow do walki oblednymi wrzaskami, poprzez magiczny niemal rytualny taniec wykonywany przez mlodych wojownikow az do powodujacej wrecz trans u zawodnikow i publicznosci dziwnej muzyki nadajacej rytm walce.
Obejrzelismy kilka walk plus walke glowna (udalo mi sie nawet sfotografowac sie z mlodym mistrzem), jak rowniez rewelacyjna walke pokazowa, zrealizowana w stylu w jaki dawniej walczono w Muay Thai - sznurowe opaski na glowe i ramiona, rece obwiazane sznurami zamiast rekawic. W walce udzial wzieli specjalnie wyselekcjonowani do tego zawodnicy - na okolo okolo 19 lat, swietnie prezentujacy sie, bardziej jak wojownicy niz sportowcy. Pokaz byl przygotowany do perfekcji, przez dluzsza chwile mielismy watpliwosci czy jest to prawdziwa walka - czy tylko udawana. Byl to chyba najlepszy pokaz Muay Thai jaki widzialem w zyciu i pierwszy ktory obejrzalem na zywo.Po pokazie wraz z nowo poznanym kumplem - Antonem z RPA poszlismy na "night bazaar" i ulokowana nieopodal tzw "food court", wielka jadlodajnie na swiezym powietrzu. Na noc Scott zaproponowal nam nocny wypad w miasto, zaprosilismy rowniez Antona - po zjedzeniu posilku pojechalismy na Patpong, poniewaz wszyscy byli ciekawi slynnego, ocierajacego sie juz o miejska legende "ping-pong show" - po szczegoly odsylam do google ;-)) Wybralismy jeden z lokali zaprowadzeni tam przez jednego z naganiaczy ulicznych i blyskawicznie przekonalismy sie czemu Scott nas ostrzegal przed takimi lokalami oraz mowil, ze nie zna nikogo, kto dalby rade obejrzec ktorys z oferowanych tam show (on rowniez zadnego nie widzial pomimo tak dlugiego pobytu w BKK, jak stwierdzil - celem odwiedzenia takiego lokalu nie jest show sam w sobie, tylko przetrwanie tam odpowiednio dlugiego czasu) - w ciagu paru minut kazdy z nas zostal ograbiony z sumy pomiedzy 100 a 300 batow i musze powiedziec ze i tak mielismy wiele szczescia, bo wynieslismy calo tylki, plus niektorzy z nas trzymali jeszcze butelki z zimnym piwkiem ;-)))) Pomimo strat usmialismy sie niesamowicie, a i Scott, ktory zaskakujaco stracil chyba najwiecej byl w doskonalym humorze i stwierdzil, ze skoro przetrwalismy chrzest bojowy, to teraz mozemy zwiedzac juz Bangkok na spokojnie i pojsc w jego ulubione miejsca ;-)))
Surfing po miescie trwal do rana i byl jednoczesnie niesamowity jak i miazdzacy - odwiedzilismy mase klubow, restauracji, knajp polozonych pod ziemia, na powierzchni i na dachach, klimaty zmienialy sie od azjatyckich poprzez arabskie do europejskich, czesto potem mowilem, ze byla to jak jazda na rollercoasterze - tyle ze bez rollercoastera ;-))) Scott byl jak zawodowy przewodnik, szedl caly czas przodem, prowadzac nas przez ulice, zaulki, bramy, wnetrza klubow, restauracji, caly czas, bez ustanku opowiadajac o miejscach i ludziach ktorych widzimy. Tajscy kucharze, ladyboye, chinskie nastolatki na scigaczach, arabowie palacy shishe, prostytutki, bezdomni, naganiacze, krzyczacy sprzedawcy ryb na aukcjach, taksowkarze, rikszarze, uliczni handlarze wszystkim co tylko mozna sobie wyobrazic, od przekasek az do modnych garniturow, setki, potem tysiace ludzi przemykajacych dookola, postacie zmienialy sie jak w kalejdoskopie i po paru godzinach czulem sie jak Johnny Mnemonic po przeladowaniu modulu pamieciowego - nie moglem zebrac mysli, krecilo mi sie w glowie i wiedzialem tylko, ze to co dotad myslalem o wielkich miastach - to bylo po prostu nic. Odwiedzilem w zyciu pare ciekawych czy zwariowanych nieco miejsc - ale niczego w tym rodzaju - nawet w przyblizeniu, ba - nie jestem w stanie sobie nadal wyobrazic, jak to wszystko jest w stanie dzialac i wspolpracowac ze soba w tak idealnie plynny sposob, w jaki sposob ci wszyscy ludzie, mowiacy tyloma jezykami, w srodku nocy pojawiaja sie na ulicach i prowadza swoj biznes w taki wlasnie sposob...
Moze po prostu mieszkam w nieduzym i sennym miescie - Warszawie :-))
Wrocilismy do domu okolo 5 nad ranem, kompletnie wyczerpani, slaniajac sie na nogach - niektorzy z nas z planami przeprowadzenia sie do Bangkoku chociaz na pare miesiecy, zeby znow zaczerpnac pelna garscia klimatu tego miasta :-)))
CDN...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz