Wstajemy z poznego ranka, bo trzeba bylo nieco odsapnac po popijawie z poprzedniej nocy, prysznic, capoeira (zaczyna sie to juz u nas robic tradycja), potem w miasto na Khao Soi - wreszcie udaje nam sie to kupic w Chiang Mai, niestety nie tak smaczne jak Bangkoku, ale to i tak caly czas kulinarne number 1 dla nas :-))
Zrobilem troszke fotek tajskim skautom, uczennicom i uczniom w mundurkach (w Tajlandii dzieciaki nosza liliowe koszule, w kolorze podobnym do koloru galowych mundurow wojskowych), potem poszedlem w strone Wat Chiang Man, najwiekszej Swiatyni w Chiang Mai, obejrzalem trening orkiestry bebniarskiej grajacej w poblizu, potem dotarli do mnie Alfonso i Wojtek, w grupie poszlismy zwiedzac swiatynie. W Wat Chiang Man ciekawostki - trafilismy na ceremonie buddyjska, ich "msze" sa dosc krotkie, trwaja okolo 15 minut, skladaja sie glownie ze spiewnej recytacji mantr. Niedaleko glownego posagu byl zestaw mniejszych, przedstawiajacych (jak sadze) zmarlych mnichow "wyzszego stopnia" (z tego co sie dowiedzialem - Waty nie maja "przeorow", nikt nimi nie rzadzi, maja jedynie mnichow od "spraw organizacyjnych" - hierarchie mnichow okreslaja kolory szat, a i tak kazdy ma przypisane pewne zestawy obowiazkow niezalezne od "stopnia") w pozycjach medytacyjnych, a posrod nich siedzial zywy (jak mniemalismy) starzec w identycznej pozycji, bez ruchu - wydawalo mi sie niesamowite, ze potrafi tak dlugo wytrzymac bez poruszenia sie. Chwile pozniej podszedl do nas jeden z "cywilnych" pracownikow klasztoru i stwierdzil, ze jesli chcemy "temu" zrobic zdjecie, to nie powinnismy sie krepowac, ale prosi zebysmy "tego" nie dotykali. Nie za bardzo zrozumielismy o co mu chodzilo (wiekszosc Tajow slabo mowi po angielsku) co chyba zauwazyl, bo dodal "ten mnich zmarl w zeszlym roku". Z tego co nam wyjasnil, siedziala tu tylko podobizna z wosku - ale zmarly mnich zostal odtworzony tak realnie, ze nie moglismy w to uwierzyc - dlugo studiowalismy zdjecia, szukajac jakiegokolwiek znaku, ze nie byl to zywy czlowiek - wszystko wygladalo niesamowicie naturalnie, polprzymkniete oczy, pomarszczona skora, plamy watrobowe - jesli to rzeczywiscie figura woskowa, to bylo to prawdziwe arcydzielo...
Przeszlismy sie jeszcze na kolacje w postaci Pat-See-Iew - smazonych klusek z wieprzowina i jajkiem, a naszym nastepnym krokiem mialy byc pokazy Muay Thai. Niestety, schrzanilismy sprawe, zamiast pokazac gosciowi z tuk-tuka ulotke o walkach, pokazalismy mu kartke z baru, ktora napisala nam wlascicielka baru dzien wczesniej. No i dostalismy sie na udawane walki, zamiast prawdziwe, zwykla pozywke dla znudzonych turystow, ze wszystkich "starc" tego wieczora tylko jedna czy dwie byly prawdziwe - reszta to byl zwykly fake. No bo jak nazwac sytuacje, w ktorej dwoch gosci tlucze sie "bez litosci" na ringu, jeden dostaje nokaut, za chwilke wstaje i z usmiechem przechodzi wsrod turystow pobierajac datki? ;-) Bylo to tak glupie, ze prawie sami chcielismy na ten ring wlezc zeby zrobilo sie chociaz odrobine brutalniej ;-))
Ogolnie stracony wieczor, a jeszcze bardziej wkurzyl nas fakt, ze tego samego dnia na miejscowym stadionie byly prawdziwe walki Muay Thai, za te sama cene... Ech...
Powrot do hotelu, kima. Jutro Chiang Kong, a potem - Laos :-)
18-19.11.2010
Wstajemy wczesnym rankiem, bo ok 6.30 mamy wyjazd do Chiang Kong - malej miejscowosci przy wodnej granicy Tajlandii z Laosem. Wypad na dworzec, szybkie zakupy, woda, batoniki - i jestesmy w drodze, przed nami ponad 7 godzin jazdy. Niezaleznie gdzie jade, nie cierpie autobusow - po paru godzinach spedzonych nawet w klimatyzowanym pomieszczeniu czuje sie jakbym nie myl sie z tydzien, masakra. Cieszy mnie mysl ze pierwsza trase w Laosie zrobimy lodzia - to najlepszy sposob zeby dostac sie do Luang Prabang, chociaz nie najszybszy - jesli ktos sie spieszy, lepiej wziac "speed boat" - szybkie motorowki, ktore docieraja do celu w ciagu 7h, ale niestety - raz ze sa dosc niebezpieczne, dwa - przez cala droge siedzi sie skulonym, w specjalnym kasku - sorry, to nie dla mnie.
Chiang Kong to mala miescina, mozna wrecz rzec - wiocha zabita dechami, jedynym powodem dla ktorego jezdza tam turysci, to fakt ze stanowi punkt graniczny z Huay Xai, odpowiednikiem tego miejsca po laotanskiej stronie. Nie ma tam doslownie nic - ze 2 bary, pare domow. Zjedlismy szybki posilek i kupilismy bilet na lodz plynaca na druga strone Mekongu, do Huay Xai. Nieco sie pospieszylismy - z podekscytowania zapomnielismy o podstemplowaniu paszportow i mily pan oficer w mundurze Laotanskiej Armii Ludowej stwierdzil, ze musimy wrocic na strone tajlandzka, podstemplowac paszporty i znow udac sie na strone Laosu. Damn ;-) Szczescie, ze zgodzil sie zebysmy nie tragali bagazu w obie strony i nasze plecaki pozostaly pod opieka wojskowych ;-) Kupujemy kolejny bilet na lodz, szybki stempel i znow bilecik - ludzie sie z smieja z "glupich farangow", ktorzy kursuja w te i wewte po Mekongu, ale sprzedaja nam tanszy, "tajski" bilet do Huay Xai :-) O tym chyba nie wspomnialem - w Tajlandii funkcjonuje klasyczny apartheid w stylu "nasi i cala reszta" - Tajowie placa duzo mniej niz turysci - no chyba ze turysta wyglada azjatycko i mowi po tajsku ;-) Ten podzial dotyczy zreszta nie tylko cen, sa nawet osobne wejscia do zabytkow i innych miejsc turystycznych , osobne okienka na dworcach itp - wszystko po to, zeby maksymalnie ulatwic sprawe Tajom (kolejki do okienek krotsze, ceny nizsze), a turystom pokazac gdzie ich miejsce (znaczy sie w dlugiej kolejce po drozszy bilet) ;-))
Wreszcze przedostajemy sie na druga strone, zalatwiamy sprawy paszportowe i oto jestesmy w Laosie. Na dziendobry wymieniamy kase, za 80 dolarow dostaje ponad 600.000 (!) kipow, przez chwile czuje sie jak bogaty czlowiek, ale to tylko pozory - byle posilek kosztuje w Laosie srednio 10-15 tys. kipow, jak sie uda zdobyc butelke mineralnej za sume nizsza niz 2 tys. kipow, to ma sie szczescie ;-) To dla nas pewne zaskoczenie, ale Laos okazuje sie byc drozszy niz Tajlandia, w dodatku trudniej sie tu targowac - laotanczycy, jesli juz chca zejsc z ceny, schodza bardzo niewiele, najwyzej 10-15 procent (chociaz zalezy kiedy - gdy kupuje sie pamiatki na duzych targach, lub dookola jest masa konkurencji - mozna stargowac nieco wiecej).
Kupujemy bilety na "slow boat" - ta lodzia dotrzemy do Luang Prabang w 2 dni z przystankiem w Pakbeng, malej wiosce polozonej na skraju dzungli nad Mekongiem. Bierzemy guesthouse w Huay Xai, prezentuja nam zasady, ktorych mamy sie trzymac podczas podrozy po Laosie - zawsze zdejmuj buty zanim wejdziesz do kogos do domu, pytaj o pozwolenie wykonania zdjecia, nie okazuj publicznie uczuc w stosunku do innej osoby, np poprzez publiczne calowanie (jasne, trzech facetow, to rzeczywiscie nas dotyczy), nie trzymaj nog na stole, nie zazywaj dragow ani nie korzystaj z dzieciecej prostytucji... Well... Dziecmi sie nie interesujemy, reszta zasad podobna jak w Tajlandii (moze z wyjatkiem tych dragow - w Laosie sa zakazane, ale prawo pod tym wzgledem jest lagodniejsze niz w Tajlandii, gdzie za skreta mozna doslownie dostac dozywocie) - powinno byc OK :-)
Idziemy na maly obchod Huay Xai, podobnie jak w Chiang Kong nie ma tu wiele do obejrzenia z wyjatkiem uroczego watu polozonego na wzgorzu w centrum miasteczka. Udajemy sie tam wdrapujac sie w 35-stopniowym upale po wysokich schodach, musielismy ze 3 razy odpoczac zanim dotarlismy do celu. Prawie natychmiast, bez skrepowania dlubiac w nosie podchodzi do nas jeden z mnichow - mlody, moze 25-letni mezczyzna, pytajac skad jestesmy i czy mamy ochote wejsc do swiatyni. Zgadzamy sie, mnich wprowadza nas, siadamy na miejscach dla gosci - mnichowie maja miekkie poduszki, dla gosci jest nieco mniej komfortowy dywanik. Mnich prowadzi z nami uprzejma rozmowe lamanym angielskim, tlumaczy nam podstawy buddyzmu, ale i tak wiadomo ze jest to wstep do prosby o datek - mnisi mieszkajacy w takich miejscach jak Wat Chom Khao Manilat musza korzystac z kazdej nadazajacej sie okazji (czytaj - turysty ktory zamiast udac sie na odpoczynek do pokoju, pofatyguje sie na wzgorze). Za datek dostajemy puken - plecione opaski na nadgarstek w jednym z kolorow buddyzmu wraz z zyczeniami szczescia i powodzenia w Laosie, na tym audiencja sie konczy :-)W Huay Xai zagladamy do paru sklepow i stoisk, probujemy dziwnych owocow, miedzy innymi Longkeng (tak to brzmialo), czegos przypominajacego winogrono w twardej skorce. Nastepnie kosztujemy miejscowych potraw w barach - kuchnia laotanska niestety nie dorownuje tajskiej, wlasciwie nic nie przypadlo mi do gustu.
Po wyjsciu z lodzi jak zwykle dopadla nas masa naganiaczy, acz byla dodatkowa niespodzianka - ponad polowa z nich oferowala ziolo ;-)) Pakbeng jest odciete od swiata (w tym od laotanskiego prawa) dzungla - co powoduje ze jest prawdziwa mekka marihuanowa (sprzedaja tam rowniez opium i inne wynalazki), mozna bezproblemowo kupic i publicznie skonsumowac, w barach podaje sie potrawy z marihuana a nawet milk-shake na ziole (tzw happy shake). Niestety, pomimo przespanego calego dnia nie mialem sily zeby korzystac z tych atrakcji, po tym jak znalezlismy pokoj do spania, po prostu walnalem sie znow spac - obudzilem sie tylko jak chlopaki przyniesli mi odrobine ryzu do zjedzenia (nie mialem sily nic wiecej w siebie wcisnac) oraz pozniej, jak wrocili z imprezy, dzielac sie wrazeniami, ktorych ja niestety zaznac szans nie mialem :-(
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz