Podroz do Azji - Laos - Pakbeng - Luang Prabang

20.10.2010

Wstajemy z ranka, ja czuje sie jak mlody bog - nic nie boli, zadnej goraczki, dodatkowego animuszu dodaje fakt, ze przeszla obawa ze zlapalem cos powaznego - a w srodku dzungli lekarza raczej nie uswiadczysz ;-))
Zasuwamy na sniadanie, ktore spozywamy w miejscowym barze w towarzystwie Nok - slicznej Laotanki, poznalismy ja wczorajszego wieczora - ja tylko przelotnie, ale Alfonso i Wojtek spotkali ja pozniej w Hive Barze na imprezie. Godzine pozniej siedzimy juz na lodzi - przed nami 9 godzin na Mekongu, zanim dotrzemy do Luang Prabang.  Tym razem nie mamy miejsc z przodu - wszystkie zajete przez turystow, ktorzy zapakowali sie na lodz przed nami. Ladujemy sie zatem na tyl - za przedzial kuchenny, do malutkiej klitki na rufie - na szczescie tyl jest otwarty, wiec mozna siedziec w milym przewiewie i podziwiac widoki - moim zdaniem duzo fajniej niz z przodu, tylko Alfonso narzeka, ze ludzie beda tu palic, etc. etc. Za to mamy towarzystwo kurczakow miotajacych sie w ciasnych pudlach i zywych wciaz zolwi wystawiajacych leniwie glowy z dziurawego worka - przypuszczalnie tego samego wieczora beda juz zupa w ktoryms z hoteli w Luang Prabang...

Do naszego przedzialu laduje sie grupa bagpackerow, klasyczna kolorowa gromadka, dredy, znoszone spodnie, tylko 2 osoby wygladaja jakby holdowali zasadzie "Travelling and a fashion show" ;-) Poznajemy ludzi z Belgii, Irlandii, Anglii, Francji, Hiszpanii i USA - jest trawka kupiona w Pakbeng, Beerlao po 10 tys. kipow za sztuke, cala podroz schodzi milo i przyjemnie na paleniu, piciu i gadkach "o dupie Maryni" ;-) Widoki z lodzi pasuja do chilloutowego nastroju - porosniete dzungla gory, male wioski z bambusowymi chatami, rybacy w lodziach zarzucajacy sieci, czasem umorusane dzieciaki machajace do nas z brzegu, lub wprost przeciwnie - uciekajace i kryjace sie za skalami ;-) Przeplywamy tez obok czegos, co wyglada jak wiezienie zbudowane na skraju dzungli - wysokie mury, wiezyczki straznicze, ogolnie wolalbym sie tam nie znalezc, ucieczka stamtad moglaby byc trudniejsza od ucieczki z Alcatraz - z jednej strony przepasc i zdradliwy nurt Mekongu, z drugiej sciana dzungli, gdzie wszystko co sie porusza z mila checia by cie zjadlo na sniadanie ;-)))
Jestem pod duzym wrazeniem zdolnosci kapitana lodzi - co chwila okraza skaly, omija mielizny, zwalnia lub przyspiesza w zaleznosci od aktualnych warunkow na rzece - nie jestem juz specjalnie zaskoczony smiertelnymi wypadkami podczas podrozy tzw. speed boats. Czesc turystow chcac sobie skrocic podroz rzeka do Luang Prabang, a jednoczesnie dostac mocny zastrzyk adrenaliny, placa podwojna cene za rajd na lodziach motorowych - taka maszyna do celu dociera w okolo 7 godzin, zabiera okolo 6 osob, ktore sa scisniete i zabezpieczone specjalnymi pasami i kaskami. Problem w tym, ze splyw po Mekongu to niejebajka i czesto te lodzie zderzaja sie ze skalami lub przeszkodami pod woda, na przyklad powalonymi drzewami  czy pokladami piachu i kamieni, tworzacych specyficzne mielizny - slyszalem, ze ponoc w Tajlandii, gdzie owe lodzie sa bardzo popularne, jest specjalny urzad zajmujacy sie tylko i wylacznie sprawami wypadkow smiertelnych na speed boats... :-/

Do celu docieramy z wieczora - jak zwykle masa naganiaczy w porcie, proponuja pokoje z klima, wifi, telewizja (tv w Laosie to niezla beka - ale o tym pozniej) - tym razem to twarde sztuki, pokoje sa drogie (160 tys. kipow, czyli okolo 65 zlotych za pokoj dla 3 osob) i nie daje sie stargowac nizej mimo ze mowimy, ze nie chcemy ani wifi, ani cieplej wody, tv tez nie - a zamiast klimy wystarczy wiatrak... Luang Prabang to miasto bardzo zorientowane pod wygodnych turystow - jest czysto i porzadnie, przestronne hotele, sporo barow i restauracji i drogo - nawet bardzo drogo (oczywiscie mowimy tu o drozyznie azjatyckiej - w Europie pobyt w hotelu za 50 czy 60 zeta za dobe to prawdziwa gratka). Jest to rowniez najladniejsze miasto w tym kraju - w kolonialnym stylu, z uroczymi domami, kojarzacymi mi sie nieco z azjatycka wersja przedmiesc San Francisco.
Postanawiamy poszukac pokoju na wlasna reke - zajmuje nam to prawie godzine, ale wreszcie znajdujemy nieduzy guest-house z pokojem za rozsadna cene.
Wieczorem idziemy cos zjesc, poznajemy zabawna pare z Kanady, dziewczyna ma pochodzenie orientalne i ma typowy dla Azjatek nieco infantylny styl, gadamy przy malo apetycznym posilku - same jakies dziwne warzywa i mieso nieokreslonego pochodzenia, chlopaki zamawiaja tez rybe, ktora wyglada jakby ja zameczono na smierc. Zaczynam tesknic za kuchnia tajska i wogole wyglada na to ze chyba bede poscil do konca podrozy po Laosie.

Za to picie pierwsza klasa - niezle Beerlao, flagowy produkt Laosu, mozna tez kupic wodke na zmijach lub skorpionach (bardzo mocna, cos jak 70-procentowe nalewki na aronii, robione przez mojego ojca, plus troszke sie trzeba przemoc zeby to wypic, jak sie widzi wezowe zwloki w butelce), popularne sa sofdrinki na swiezych owocach - mozna wybrac sobie odpowiednia mieszanke do zmiksowania z lodem i odrobina cukru - cos takiego stawia na nogi po najgorszej imprezie i niesamowicie poprawia humor :-))) Odwiedzamy miejscowy night-market, okreg Xieng Dong w ktorym znajduje sie Luang Prabang slynie z wyrobow wlokienniczych - na malutkich stoiskach mozna miedzy innymi dostac przepiekne szale i chusty - w sam raz na prezent :-)
Wieczorem wracamy do pokoju i postanawiamy nastepnego dnia zwiedzic miasto za dnia i zorientowac sie czy wyniesc sie do Vientien czy jeszcze troszke zostac. Sa tez plany zlapania lotu bezposrednio do Pakse - chociaz wtedy wlasciwie ominelibysmy caly Laos, Pakse to nieduze miasto okolo 100 km od granicy z Kambodza, za to sporo sie tam dzieje - sa wodospady i ruiny swiatyn. Zobaczymy jutro :-)

21.11.2010

Pobudka z rana i w miasto. Najpierw sniadanie w eleganckiej restauracji nad bajorkiem (za staw ciezko to bylo uznac), mnie pech nie opuszcza - moje danie ktore w karcie wygladalo na atrakcyjne (slimaki po laotansku) w rzeczywistoscia jest czyms co przypomina troszke potrawy z filmu eXistenZ, smakuje rowniez nieszczegolnie, zmarnowane 30 tysiecy kipow, bo nie jestem w stanie tego przelknac. Za to zamowione przez Wojtka pedy bambusa w panierce wygladaja i smakuja wybornie - chyba nastepnym razem poradze sie go, zanim na cokolwiek sie zdecyduje...
Bierzemy kurs na lotnisko - jestesmy nieco rozczarowani Luang Prabang, wiec uznajemy ze skupimy sie na podrozy po Kambodzy i do Pakse polecimy samolotem. Na lotnisku niespodzianka - wszystkie loty do Pakse do konca biezacego tygodnia sa zarezerwowane, mozemy poleciec do Vientien za 160$ lub do Bangkoku za 370$, masakra. Jedziemy na dworzec autobusowy - sa autobusy do Vientien za okolo 100 tys. kipow za osobe, lepszy rydz niz nic, stamtad mozemy zlapac polaczenie do Pakse, przy okazji zwiedzimy stolice Laosu. Kupujemy bilety na nocny autobus odjezdzajacy tego samego dnia - mamy pare godzin zeby polazic po miescie i zobaczyc zachod slonca ze wzgorza Pohsi.
Po drodze decydujemy sie na masaz "laotanski", ktory jest raczej malo udana podrobka masazu tajskiego - bez rewelacji, ale troszke sie odprezylem - za 30 tys. kipow na osobe (okolo 12 zlotych) mozna sobie cos takiego fundnac.

Podczas spaceru po miescie zaczynamy troszke zalowac pospiesznej decyzji o wyjezdzie z Luang Prabang - trafiamy do jednej ze starszych dzielnic miasta, przesliczne, nieduze domy, dobre swiatlo do fotografii, zaczyna byc fajnie, nawet pomimo zaru lejacego sie z nieba. Odwiedzamy jeden z watow w miescie, ogladamy mnichow grajacych na bebnach (duzy beben i mniejsze, przypominajace troszke talerze sa w kazdym wacie), robimy troszke zdjec, potem wynajmujemy tuk-tuka i jedziemy na wzgorze Pohsi - na szczycie tego wzgorza znajduje sie malenki wat oraz rozposciera sie wspanialy widok na Luang Prabang - dostepny dla kazdego, ktory zdecyduje sie pokonac prawie 400 stromych schodkow prowadzacych na szczyt ;-)

Na szczycie juz sporo turystow, zwlaszcza od strony poteznej skarpy, z ktorej widac zachodzace za gorami slonce, jest scisk jak na promocji w Tesco, zamiast podziwiac zachod trzeba sie wyklocac z ubranymi w przepocone hawajskie koszule i klapki "falangami" - troszke to sie mija z celem, wiec robimy pare fotek (na szczescie znalezlismy sobie niezle miejsca, w dodatku widok "bez zachodu" byl dla wiekszosci turystow malo interesujacy, zupelnie nieslusznie, ale lepiej dla nas) i zwijamy sie na autobus. Czeka nas cala noc podrozy trasa przez dzungle do Vientien :-)
Ruszamy poznym wieczorem, trasa prowadzi przez dosc rozrywkowe Van Vieng - nawet bym chetnie sie tam zatrzymal, ale czasu malo, w dodatku Wojtek i Alfonso nalegaja na Vientien - jak sie jest w stadzie, idzie sie za stadem, mowi sie trudno, next time ;-)
Po drodze widoki wrecz nieziemskie - kreta (wlasciwie to sklada sie glownie z zakretow) droga wzdluz gor, potezne, porosniete dzungla doliny i gory, jedna za druga, ciagnace sie po horyzont, oswietlone przez pelnie ksiezyca. Te nocne pejzaze zapieraja dech w piersiach i jednoczesnie budza cos w rodzaju grozy - podejrzewam ze w ciagu dnia widok jest nieco "lagodniejszy", ale w nocy efekt jest naprawde potezny. Przez okno widac krawedz drogi, i gwaltowny spadek kilkadziesiat metrow w dol, co jakis czas mijamy malutkie wioski z rozchwianymi chatynkami na palach, a poza tym widac tylko dzungle po jednej i gory po drugiej stronie - tylko strony sie zmieniaja w zaleznosci od tego po ktorej stronie gory aktualnie jestesmy. Powazny niepokoj powoduje sama trasa - autobus bez przerwy skreca to w jedna to w druga strone, droga jest bardzo waska, kierowca za kazdym razem gdy widzi swiatla zza zakretu, daje sygnal klaksonem, zeby drugi pojazd zwolnil i nie spowodowal katastrofy. Syszelismy rowniez, ze kierowcy autobusow w Laosie czesto prowadza po 10-15 godzin bez przerwy, potem klada sie spac na godzine albo dwie i znow siadaja za kolko - co oznacza, ze sa zazwyczaj polprzytomni i czesto dochodzi do wypadkow i awarii. Komplet hardkorow dopelnial fakt, ze Azjaci najwyrazniej maja slabe zoladki - byc moze sa przyzwyczajeni do skuterow i motocykli a nie do jazdy autobusem, w dodatku o tabletkach na chorobe lokomocyjna nikt tutaj nie slyszal - wiec litania dziwnych odglosow zaczela sie jakies 20 minut po wyruszeniu z Luang Prabang i nie ustawala prawie do konca jazdy. Dzieki Buddzie za klimatyzacje, torby plastikowe i kilka przerw w czasie drogi. Mam pomysl na biznes w Laosie - budka z aviomarinem przy kazdym dworcu autobusowym, wysoki zysk w milionach kipow gwarantowany :-)))