Wstajemy pozno - jest juz po 12, znajdujemy chwile zeby pograc z Alfonso troche capoeiry (mocno meczace uwzgledniajac fakt ze boli nas glowa i jest potwornie goraco), zostawiamy Wojtka i idziemy ze Scottem na weekend market - ogromne targowisko, jak sama nazwa wskazuje - odbywajace sie jedynie w weekendy. Dzis przyjezdza do Scotta para couchsurferow z Polski i potrzeba dla nich materacy - Scott chce je nabyc od znajomego Taja po obnizonej cenie :-)
Docieramy na market taryfa i zaglebiamy sie wlasciwie w male miasto, zlozone z ciasnych, kolorowych uliczek, wypelnione po brzegi malymi skarbami - jedynie niewielki procent to rzeczy jakie zwykle sie widuje na bazarach - podrobki markowych spodni i tania bizuteria dla turystow, spora czesc to ciekawe i ladne rzeczy - plecione torby, figurki z jadeitu, mascie i kremy ziolowe, ziarna kawowca, misy do ryzu, recznie wyrabiana odziez i oryginalne ozdoby, amulety i naszyjniki, tysiace najrozniejszych produktow. Zaczynamy krazyc po targowisku i szybko tracimy poczucie kierunku, Scottowi jakos udaje sie trafic do sklepu prowadzonego przez starszego goscia i zaczyna negocjacje - ich przedmiotem sa ladnie wykonane materace, ktore mozna w razie potrzeby przerobic na pufy lub lezanki. Mowi, ze sprawa moze potrwac chwile i zebysmy sie przeszli po targowisku - dla pewnosci ze trafimy z powrotem, dostajemy wizytowke sklepu - byl to wlasciwy ruch, bo po 30 minutach myszkowania kompletnie sie pogubilismy i zajelo nam dobre 15 minut zeby tam wrocic i to uwzgledniajac wskazowki innych handlarzy :-))
Wracamy na Inthimada Road dwiema wyladowanymi po brzegi taryfami - Alfonso mial problemy jadac sam z tajskim kierowca - ten zatrzymal sie po drodze i zazadal wyzszej stawki niz ta wynegocjowana ze Scottem, ja z kolei mialem nieco lepiej - wkuwalem liczebniki tajskie, co potem sie swietnie przydawalo w negocjowaniu cen ;-))
Wypijamy po drinku i jedziemy z powrotem w okolice Patponga - Scott polecil nam tam swietne studio masazu tajskiego.
Lokal jest w pelni profesjonalny - bardziej jak studio odnowy biologicznej. Ceny 2 razy wyzsze niz w innych miejscach, ale za to mamy gwarancje ze nie stanie sie nam krzywda (co sie okazalo nie tak do konca gwarantowane dla Alfonso) - masaz tajski to cos co przypomina nieco kombinacje ajurwedy, masazu szwedzkiego i shiatsu, ktos niewprawny moglby sprawic sporo bolu klientowi. Miejsca do masazu to wygodne lezanki oddzielone parawanami, przyciemnione swiatlo, przyjemna muzyka. Wokol czuc aromat olejku. Do masazu dostajemy luzne koszule i tzw. fisherman pants - szerokie, luzne spodnie - masazystki nie maja zadnego bezposredniego kontaktu z cialem klienta (z wyjatkiem glowy, szyi, dloni i stop). Zaczyna sie od mycia stop, nastepnie masaz nog, rak, szyi, masaz twarzy wraz z goracym okladem, nastawianie kregoslupa - ogolnie dosc fajny ale tez odrobine bolesny fun ;-) Szczegolnie dla Alfonso, bo o ile dla mnie i Wojtka cala procedura byla dosc przyjemna, to dla niego byla to podroz przez krolestwo bolu ;-)))
Po masazu idziemy w miasto na male zakupy i pare drinkow i nieco wczesniej niz zwykle wracamy do domu - kolejnego dnia Alfonso ma wypad do ambasady birmy po wize, a cala nasza trojka - wieczorem podroz do Chiang-Mai :-)
15.11.2010
Ten dzionek sponsoruje literka Z jak zwiedzanie. Komu sie nie chce o tym czytac - zaznaczylem poczatek i koniec tekstu do skipniecia ;-)
Wstajemy rano, poznajemy Michala i Maje ktorzy przyjechali do Scotta poprzedniego dnia zanim wrocilismy z miasta, zajeli pietro nad nami - podrozuja juz od paru miesiecy, Tajlandia jest ich kolejnym przystankiem w podrozy dookola swiata. Sympatyczna para- Michal od poczatku podrozy zapuszcza brode, wiec po jej dlugosci widac, ze maja juz sporo trasy za soba ;-))
-- skippy start --
Alfonso jedzie do ambasady Birmy, ja i Wojtek ruszamy zobaczyc Wat Pho (Swiatynie Lezacego Buddy) oraz Wat Phra Keo (Swiatynie Szmaragdowego Buddy), zaraz kolo ktorej jest Palac Krolewski. Wszystkie te budowle sa polozone obok siebie na olbrzymiej powierzchni, zwiedzania jest wlasciwie na caly dzien - nam musialo wystarczyc pare godzin. Wszystko jest pod kontrola strazy i wojska - zwlaszcza palac krolewski. Tu warto wspomniec - dla Tajow krol jest niemal swiety, zakazana jest wszelka, nawet najmniejsza krytyka jego osoby - ba, nawet nieumyslne "naruszenie" jego czci moze byc surowo ukarane. Wizerunek krola znajduje sie na wszystkich monetach i banknotach, wiec jesli spadnie wam na ziemie moneta - nie probujcie jej przydeptywac stopa, jak to zazwyczaj sie robi odruchowo - moze to byc odczytane jako obraza majestatu. To nie sa zarty - calkiem niedawno jakis Amerykanin dorysowal wasy na plakacie przedstawiajacym krola - zostal aresztowany i wymierzono mu kare 3 lat pozbawienia wolnosci. Jak mniemam, tajskie wiezienie to nie jest bajka, wiec zapewne koles siedzi teraz w grupowej celi z jakims milym, wytatuowanym ladyboyem przy boku, plujac sobie w brode za swoja niefrasobliwosc ;-)
Do Palacu Krolewskiego nie wolno wchodzic, mozna go zobaczyc jedynie od zewnatrz, to olbrzymi kompleks budynkow o nieskazitelnie bialych scianach, dachy ze strzelistymi wiezami pokryte sa (a jakze) zlotem - ale w odroznieniu od kompleksu Wat Phra Keo oszalamia przepychem, nie swiecidelkami. Zaliczamy jeszcze muzeum, ogladamy posagi Buddy wykonane z jadeitu, jestem juz na maksa przeladowany tym wszystkim, widze tez ze Wojtek ma juz w oczach wypisana potrzebe ucieczki, w dodatku nieumyslnie kupuje chyba najdrozsze lody na tej planecie - zapomnial chyba ze nie jest w Polsce i Hagen Datz w Azji moze miec nieco inna wartosc - 6 galek tych lodow moglo calej naszej trojce oplacic 2-dniowy pobyt w Bangkoku ;-))
Spadamy w nadziei zobaczenia jeszcze Swiatyni Switu - niestety aby do niej dotrzec trzeba przeplynac rzeke Chao Phraya, nie ma juz na to czasu, za 3h mamy pakowac sie do pociagu jadacego do Chiang Mai, a jeszcze trzeba jakos wrocic do Scotta.
-- skippy end --
Chcemy sie przejechac sky trainem, zwanym BTS (Bangkok Mass Transit System) - nowoczesna szybka kolejka zbudowana w Bangkoku kilka lat temu przez Japonczykow. Pociagi poruszaja sie po torach postawionych na czyms w rodzaju pomostow gorujacych nad ulicami i budynkami - nie mialem jeszcze okazji w czyms takim podrozowac. Lapiemy taryfe do najblizszej stacji BTS, jedziemy pare stacji na przesiadke do metra - wrazenia fajne, z okien mozna podziwiac wyrastajace jak grzyby po deszczu nowoczesne wiezowce - wiele jest juz oddanych do uzytku, czesc jeszcze budowana, pomiedzy nimi mozna dojrzec budynki starego Bangkoku - obdrapane, otoczone platanina kabli, z wywieszonym praniem w oknach - kolejny dowod w jaki zabawny i plynny sposob w miescie miesza sie nowoczesne ze starym, bogate z biednym...
U Scotta pakujemy sie w pospiechu - Bee (czasem moge pisac Bi albo Bee - lepiej brzmi ten drugi zapis, bo jej imie wymawia sie dokladnie tak samo jak angielskie slowo oznaczajace pszczole) chce nam jeszcze wcisnac cos do jedzenia, ale jest tak ostre, ze nie daje rady duzo zjesc - Bee to rasowa Tajka i wychodzi z zalozenia ze jesli czyms nie mozna sie ogolic, to nie warto tego przyrzadzac ;-)))Robimy sobie zdjecia na pozegnanie i ladujemy sie do taryfy - mamy strasznie malo czasu, a taryfa nas nie zawiezie do samego dworca - sa godziny szczytu (wlasciwie to sa caly czas - Bangkok uspokaja sie nieco dopiero okolo 4 nad ranem) i korki uniemozliwiaja przejazd, wiec kierowca wyrzuca nas na stacji Huai Khwang, probujemy przedostac sie z plecakami przez bramki wykrywania metali (sa na kazdej stacji, plus obstawa policji), oczywiscie wlacza sie alarm, wiec z zacieta cierpliwoscia pokazujemy, ze mamy aparaty fotograficzne w torbach, z reguly to wystarcza - gliniarzom nie chce sie specjalnie przeszukiwac wszystkich, bo by musieli to robic non-stop. Kupujemy zetony do metra i czekamy na pociag - jak na zlosc nie przyjezdza, wiec zaczynamy sie nakrecac juz tym, ze kasa na bilety poszla w diably i trzeba bedzie zostac jeszcze jeden dzien w BKK, na szczescie metro przyjezdza i w ostatniej chwili wyrabiamy sie na nocny pociag do Chiang Mai... Opuszczamy Bangkok z mieszanka zalu i ulgi - z jednej strony bawilismy sie swietnie, a z drugiej jestesmy juz troche zmeczeni halasem, tlokiem, korkami i ciezkim powietrzem.
W pociagu poznajemy fajna parke z Polski, Bartka i Dominike - oboje tez spedzili pare dni w BKK, aczkolwiek bardziej "turystycznie", glownie zwiedzajac Waty i wloczac sie po Khaosan, choc swoja przygode z ping-pong show tez zdazyli zaliczyc, tylko final byl bardziej dla nich nieprzyjemny niz dla nas. Mysmy byli w wiekszej grupie, sami faceci, oni poszli we dwojke - wysoki, ale sprawiajacy raczej wrazenie niegroznego facet i sympatyczna, ladna blondynka - zostali w paskudny sposob ograbieni z pieniedzy i pogonieni z lokalu przez ochrone i obsluge. Skonczylo sie ponoc na awanturze i wielkim placzu, wiec mozna tylko im wspolczuc. Wniosek z tego, kochane dzieci - chcecie sprobowac swoich sil w Patpong - zbierzcie sie wieksza gromadka i niech kazdy trzyma na wierzchu maks. 150 batow, bo wiecej nie warto na to tracic ;)))
Do rana mamy dojechac do Chiang Mai - miasta na polnocy Tajlandii, okolo 800km od Bangkoku, ponoc raju dla bagpackersow. W pociagu sa zaskakujaco czyste i wygodne kuszetki sypialne, z kazdej strony dlugiego wagonu, jedna na gorze, jedna na dole, kazda z wlasnym swiatelkiem do czytania i klima. Zapowiada sie mila noc, chociaz troszke trzesie ;-))
16.11.2010
Okolo 9 rano jestesmy w Chiang Mai, juz na dworcu dostajemy propozycje noclegu - w Tajlandii nie warto miec ze soba namiotu - zawsze juz przy wyjsciu z autobusu, pociagu czy lodzi jest sie otoczonym przez naganiaczy, ktorzy maja oferty guest-house'ow i podstawione tuk-tuki. Ceny warto negocjowac - czesto sa wygorowane za bonusy w postaci klimy i wi-fi, ale jesli ktos potrafi sie obyc bez netu w pokoju i z wiatrakiem zamiast klimy, moze oszczedzic pare batow tu i tam.
Hostelik fajny, polozony w poblizu glownej drogi w miescie, ale jest cicho i spokojnie, a dodatkowo - znow mamy patio, wiec jest miejsce zeby pograc capo z rana w ramach gimnastyki ;-)))
Robimy sobie szybka gre z Alfonso przed wyjsciem i po zakonczeniu slyszymy oklaski z gory - okazuje sie ze na pietrze mieszka wraz z przyjaciolka nasz znajomy Walijczyk, ktorego poznalismy w hostelu "Sweety" w Bangkoku pierwszego dnia po przylocie ;-) Swiat jest maly, a wielu bagpackerow podrozuje na polnoc zeby moc potem przekroczyc granice z Laosem z Chiang Kong - tak jak i my mamy to w planach :-)
Wychodzimy na miasto rozejrzec sie i zagladamy do jednej z firm turystycznych - chcemy sie dowiedziec o mozliwosci przejazdu do Chiang Kong i podrozy dalej po Mekongu z Huay Xai do Luang Prabang w Laosie, sympatyczna dziewczyna z obslugi probuje nam wcisnac pakiety turystyczne (przejazdzka na sloniu, zjazdy na linach, spacer po "dzungli" - taka klasyczna rozrywka dla rodzin i emerytow), delikatnie odmawiamy, ale milo sie gada, wiec dziewczyna dzwoni gdzie trzeba i mamy wszystko co potrzebujemy - ceny i czasy przepraw, godziny zakonczenia pracy posterunkow granicznych, plus namiar na bar oferujacy dobre Khao-Soi-Nabua ;-)) Zbieramy tez ulotki reklamujace walki Muay Thai majace sie odbyc we srode, Scott mowil ze w Chiang Mai sa one czesto ustawiane pod wyobrazenia turystow i nie maja nic wspolnego z prawdziwym boksem tajskim, ale ponoc fun i tak jest spory :-))
Ulice wypelnione oczywiscie motorowerami, skuterami i motocyklami, nie brak tez tuk-tukow, ale zamiast charakterystycznych dla Bangkoku rozowych i zoltych taksowek po Chiang Mai jezdza Song-Tao (czyli w luznym tlumaczeniu "Dwulawkowce"), wieksze, czerwone taksowki pick-up, mieszczace z tylu okolo 8 osob.
Tego dnia robimy sobie totalny luz - po zakupieniu biletow do Chiang Kong na czwartek, wychodzimy sobie porobic troszke zdjec, wloczymy sie bez wiekszego celu, ogolnie pelna laba :-))
Wieczorem idziemy na jam-session do pubu North Gate, graja amatorzy, raz lepiej raz gorzej, jak w piosence Stuhra ;-) Alfonso probowal pospiewac wraz z jedna kapel, wyszlo nawet calkiem niezle choc cichutko ;-)) Potem jedziemy do dzielnicy barowej - gramy troszke w bilard, kupujemy sobie butelke miejscowej ryzowej whisky (calkiem smaczna i dosc mocna), troszke sie wloczymy po okolicy - wracamy pozna noca z lekka pijani, ale w doskonalych nastrojach do hostelu - minal dzien pierwszy w Chiang Mai ;-)))
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz